23 obserwujących
318 notek
278k odsłon
286 odsłon

Cudo-Twórcy

Wykop Skomentuj2

Wrocław, zarówno mieszkańcom jak i turystom, oferuje wiele atrakcji. Do sztandarowych należy zaliczyć: Hydropolis – centrum przekazujące w ciekawej formie wiedzę o wodzie, ZOO z Afrykarium, Panoramę Racławicką, Wrocławskie Krasnale, Ostrów Tumski, Ogród Japoński, Fontannę Multimedialną… i wiele, wiele innych.

W 70. rocznicę otwarcia Muzeum Narodowego we Wrocławiu zwiedzającym oddano piątą stałą wystawę, na której znajdziemy arcydzieła rzemiosła artystycznego powstałe od czasów starożytnych po współczesne. Ideą ekspozycji jest możliwość porównania rozwoju rękodzieła i sztuki dekoracyjnej w kulturze zachodniej i orientalnej.

Kilkaset przedmiotów złożyło się na niezwykłą wystawę zatytułowaną Cudo-Twórcy, podzieloną na trzy kolekcje: sztuki Bliskiego i Dalekiego Wschodu, rzemiosła artystycznego i kultury materialnej europejskiej (głównie polskiej) oraz ceramiki i współczesnego szkła artystycznego.

Z racji tematyki tego blogu poznamy jedynie ekspozycję poświęconą sztuce odległych azjatyckich kultur. Prezentowane na wystawie przedmioty pochodzą z gromadzonych eksponatów przez europejskich fascynatów cywilizacji wschodniej w przedwojennej kolekcji Śląskiego Muzeum Rzemiosła Artystycznego i Starożytności (Schlesisches Museum für Kunstgewerbe und Altertümer in Breslau), Muzeum Narodowego we Wrocławiu, a także Fundacji QINGLONG imienia Danuty Kohlberger-Nowickiej.

Większość zgromadzonych przedmiotów pochodzi z Chin, trochę z Japonii, a szczątkowo z Azji Środkowej. Zakres tematyczny, rzeczowy oraz terytorialny kolekcji jest bardzo szeroki.

Na życie społeczeństwa chińskiego wywierały trzy nauki-religie: konfucjanizm, taoizm i buddyzm. Wobec takiej różnorodności wizerunki bóstw i opiekuńczych demonów wiodą prym w kolekcjach.Przez wieki Chińczyk był przede wszystkim konfucjanistą i tę doktrynę stosował w urzędzie, pracy oraz relacjach międzyludzkich wynikających z podległości oficjalnej i rodzinnej. W pieleszach domowych mógł być taoistą lub buddystą, a najczęściej w zależności od sytuacji stosował się do obu doktryn, choć kult przodków zawsze dominował.

W VI w. p.n.e. powstał taoizm, ważny system filozoficzny, który nawiązywał do sił yang i yin, zaobserwowanego porządku przeciwstawności natury (ciepło –zimno, młodość – starość, kobieta – mężczyzna, ogień – woda, rodzenie się – umieranie, siew – zbiór plonów). Ta biegunowość stała się podstawą powstania teorii o występujących we wszechświecie przeciwnych, pozostających w stałej walce a jednocześnie ustalonym przyciąganiu, z równoczesnym uzupełnianiem się sił: biernej yin (kobiecość, słabość, mrok) i czynnej yang (męskość, aktywność, jasność).
W czasach dynastii Han (206 r. p.n.e. – 220 r. n.e.) z filozofii taoistycznej wykształcił się taoizm związany z wiedzą tajemną, opierający się na praktykach magicznych, alchemicznych i przesądach ludowych. Dążeniem była nieśmiertelność, a przynajmniej przedłużenie życia. Eksperymentowano ze sproszkowanymi minerałami, gdzie ważną rolę grał cynober, siarczek rtęci. Zażywana mikstura w swoim działaniu na początku wyciszała, rozjaśniała umysł i zwiększała siły fizyczne, dlatego używano jej jako eliksir długowieczności. Niestety przedawkowanie lub dłuższe stosowanie odnosiło odwrotny skutek, przyspieszało śmierć.
Taoizm, który oficjalną religią Chin stał się w 440 r. n.e., zajmował się takimi kwestiami jak zagadnienie bytu, życia i śmierci oraz powstanie świata. Oprócz zażywania cudownych eliksirów stosowano ascezę, dietę, praktyki seksualne, a także zwracano się o pomoc bóstw. Szczególnie popularni byli nieśmiertelni, przeważnie mężczyźni, którzy za życia posiadali nadprzyrodzone zdolności, a po zgonie dostąpili nieśmiertelności i boskiej czci. Do najpopularniejszych należy Trójca Bóstw Gwiezdnych, znanych jako Sanxing. W skład triady wchodzą: Fuxing – bóg szczęścia, Shouxing – bóg długowieczności i Luxing – bóg kariery. Bóstwa są przedstawiane razem, a każdy z nich posiada charakterystyczny dla siebie atrybut. Fuxing – trzyma dziecko, Shouxing – o nienaturalnie wydłużonej czaszce, ma brzoskwinię i laskę i Luxing – strój urzędnika. 

image

W I wieku, wraz z pojawiającymi się kupcami, Chińczycy zetknęli się z buddyzmem, który zaciekawił cesarza Minga (28 – 75 r.) dynastii Han. Przybyła z Indii religia głęboko zakorzeniła się i zintegrowała z miejscowymi dawnymi wierzeniami i filozofiami. Stała się głównych wyznaniem Chin, ponieważ wnosiła do kultury społeczeństwa to, czego jej brakowało: świątyń, kapłanów, obrzędów i modłów.
Sztuka sakralna stała się odrębną dziedziną twórczości artystycznej, gloryfikującą Buddę Siakjamuniego i panteon bodhissatwów (istot aspirujących do stanu buddy) oraz luohanów (sanskr. Arhatów) – buddyjskich świętych, osób doskonałych, które osiągnęły nirwanę i nie odrodzą się już więcej. Luohani słynęli z mądrości i odwagi. Dzięki swej sile stali się strażnikami świątyni, gdzie w głównej hali spotykamy 18 figur, a każda z nich miała swoje atrybuty.

Wykop Skomentuj2
Ciekawi nas Twoje zdanie! Napisz notkę Zgłoś nadużycie

Więcej na ten temat

Salon24 news

Co o tym sądzisz?

Inne tematy w dziale Kultura