O co chodziło Mickiewiczowi w "Panu Tadeuszu" ?

Skoro do bojkotu szkopskich linii lotniczych nikt nowy sie nie przyłącza (przynajmniej nie deklaruje), a na innym bardzo przeciążonym blogu wywiązała się interesująca, jak myślę, i kulturalna -jestem pewny dyskusja, to postanowiłem bez zgody mojego wielce szanownego interkulora (mam nadzieję, że nie będzię miał nic przeciwko) przenieść ją tutaj, bo pod hasłem "Najgorszy film" mało kto zainteresowany ten temat wytropi. A matury już tuż! Tylko 8 i pół tygodnia. Zaczęło się tak: Wartburg : "Pan Tadeusz" jest znakomitym filmem. Bez porównania lepszym od wtórnej "Ziemi obiecanej", która zajęła tutaj pierwsze miejsce w rankingach, co było kompletnym nieporozumieniem. "Pana Tadeusza" trzeba odpowiednio odczytać - to znaczy wiedzieć, o co naprawdę chodziło Mickiewiczowi (99 procent Polaków tego nie wie) i co świetnie udało się Wajdzie" Zaintrygowany błagalnie napisałem: "Wyjatkowo zgadzamy sie, mnie "Pan Tadeusz" tez sie bardzo podobal, zwlaszcza, ze nie przypuszczalem, ze tak sprawnie mozna zrobic film na podstawie wierszowanego tekstu. Mistrz Wajda. (2 i 1/2 z mojej najlepszej "piątki" to jego filmy, niestety). Moze mi wyjasnisz o co chodzilo Mickiewiczowi w jego najslawniejszym dziele, bo nie wiem czy jestem w tym 1 % czy w pozostalych 99% ?" Oświecenie nastąpiło niebawem: Wartburg : "Dobrze, podzielę się wiedzą dostępną tylko dla nielicznych. Wytłumaczę, o co chodzi w "Panu Tadeuszu" i z czego na ogół nie nie zdają sobie sprawy jego młodzi czytelnicy, ani szkoleni w trybie przyśpieszonym poloniści, którzy zaganiają ich do lektury. Nie wiedzą, że Mickiewicz pisał "Pana Tadeusza" dla żartu. Że w liście, bodajże do Odyńca, nazwał go "wielką chryją", czyli jakbyśmy dzisiaj powiedzieli "dla jaj". Taki był zresztą jego początkowy zamysł. "Pan Tadeusz" miał być zbiorową zabawą. Mickiewicz zwrócił się z apelem do swoich przyjaciół na wygnaniu, aby każdy dorzucił jakąś litewską, najlepiej wierszowaną anegdotę, którą obiecywał umieścić po ewentualnych poprawkach. Takie fragmenty w "Panu Tadeuszu" istnieją i są zanane mickiewiczologom - np. pojedynek Dowejki z Domejką. Zrozumienie "Pana Tadusza" uniemożliwia celebra i patriotyczne rytuały, które od pokoleń skutecznie zaciemniają jego wymowę. Koturny, cokoły i stylizacja autora na duchowego przywódcę narodu, ciągłe chełpienie się przed innymi, przypominanie im, jakim to wielkim osiągnięciem literatury był "Pan Tadeusz", wszystko to sprawia, że nikt prawie nie wie, o co tam chodzi w tym "Tadeuszu". Przesłanie Mickiewicza, które jest do dzisiaj aktualne, uległo zupełnemu rozmyciu. Do nikogo nie dociera karykaturalność jego bohaterów. Może z wyjątkiem Mrożka i Gombrowicza nikt chyba nie pozwolił sobie na takie szyderstwo z polskich cech narodowych. "Pan Tadeusz" jest satyrą na polskie rozgadanie, bezhołowie, pieniactwo i mitomanię. Co robi polska szlachta w przeddzień wkroczenia na Litwę Napoleona? Zaczyna się nawzajem wyrzynać, upijać się, urządzać zajazdy na swoje folwarki i rzucać się sobie do gardeł. I kto ratuje ją przed rzezią? Kto wykazuje się największą przytomnością umysłu? Rozsądkiem? Rosjanin. Kapitan Ryków... Wajda dobrze wiedział, że tak należy odczytywać Mickiewicza. I pokazał to w swojej ekranizacji. To wszystko się tam znalazło. Za to go szanuje, a film oceniam bardzo wysoko." I co Wy na to, moi drodzy, stali i przypadkowi czytelnicy ? Ciekawy jestem bardzo Waszych reakcji na opinie, niewątpliwie fachowca, którego wiedzę i oczytanie bardzo szanuję.