Groteska wokół kandydata-widmo

Burzę wokół przegranej Sikorskiego na sekretarza generalnego NATO rozpętuje z całą premedytacją Platforma Obywatelska, a konkretnie - Donald Tusk i sam zainteresowany - minister spraw zagranicznych. Mijający tydzień w ogóle stoi pod znakiem ataków i nagonki - na IPN, Zyzaka, aż  w końcu na prezydenta Kaczyńskiego. Histeria w obu przypadkach nie służy Polsce, a w dodatku pokazuje słabość partii rządzącej.

Nie można Lecha Kaczyńskiego obwiniać za porażkę Sikorskiego z prostego powodu. Nie był on ani przez chwilę kandydatem do objęcia stanowiska sekretarza generalnego NATO. Na placu boju został tylko Anders Rasmussen i wygrał. Minister spraw zagranicznych nigdy nie deklarował otwarcie, że wystartuje jako kandydat Polski. Gdyby Kaczyński zablokował Duńczyka, zaczęłaby się nagonka na "niesforną" głowę naszego państwa. A ja wciąż się zastanawiam, jak prezydent miał poprzeć Sikorskiego, skoro ten nawet nie kandydował? Sprawa skomplikowana, kłótnia wydaje się być groteskowa, ale odpowiedź logiczna - próba zasadzki i wzięcia w kleszcze Kaczyńskiego. Dlatego, że do wyborów pozostało nie tak dużo czasu. Trzeba co pewien czas czymś przywalić w prezydenta, pokazać, jaki z niego marny dyplomata, wojownik w niesłusznej sprawie i jak dąży do wojenek na górze.

Instrukcje rządowe zupełnie mnie nie przekonują. Przeciąganie maksymalnie w czasie negocjacji - ok. Tylko po co? Skoro Turcja się wyłamała i nie zablokowała kandydatury Rasmussena? Na logikę - przy zmienionym stanowisku państwa tureckiego, negocjacje zakończyły się. Polska, przy blokowaniu Duńczyka, stałaby się pośmiewiskiem, broniłaby kandydata-widmo. Słowa Sikorskiego po zwycięstwie Rasmussena są niedopuszczalne, jeśli ktoś uważa się za odpowiedzialnego dyplomatę. Dowcip z talibami i globalnym ociepleniem pokazywał chyba gorycz ministra. Do wyborów prezydenckich już nie daleko, więc Tusk szuka każdej sposobności, żeby w Kaczyńskiego uderzyć. Wczoraj mogliśmy się o tym przekonać.