Ktoś zaprzeczy?

Monachium 2026. Przemówienie Sekretarza Stanu Marco Rubio: tłumaczenie, kontekst i skutki dla Polski. 

Piszę to jako członek Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji, instytucji konstytucyjnie powołanej do ochrony wolności słowa, i jako człowiek, który stoiprzed Trybunałem Stanu za opór wobec przejęcia przez rząd mediów publicznych. Ten kontekst ma znaczenie dla tego, co napiszę poniżej, przed tłumaczeniem przemówienia sekretarza Marco Rubio. 

Sekretarz stanu USA Marco Rubio wygłosił dzisiaj na Monachijskiej Konferencji Bezpieczeństwa przemówienie, które europejscy przywódcy przyjęli z ulgą. Von der Leyen powiedziała, że jest „bardzo uspokojona.“ Pelosi uznała je za „trochę protekcjonalne, ale dobrze przyjęte.” Rubio otrzymał owację na stojąco. 

Treść tego przemówienia jest jednak identyczna z wystąpieniem JD Vance'a rok temu na tym samym forum, tym samym, które europejskie stolice potępiły. Zmieniono wyłącznie formę retoryczną. Litewski były minister spraw zagranicznych Landsbergis ujął to precyzyjnie: „To nie jest odejście od stanowiska administracji. Po prostu powiedziano to grzeczniej." 

Na wstępie przedstawiam mój komentarz, a później pełną treść przemówienia. 

Komentarz: 

Zaledwie 11 dni przed tym przemówieniem, 3 lutego 2026, Komisja Sądownictwa Izby Reprezentantów USA opublikowała 160-stronicowy raport

„The Foreign Censorship Threat, Part II", oparty na tysiącach dokumentów wewnętrznych platform technologicznych uzyskanych na mocy wezwań sądowych. Raport dokumentuje dekadę systematycznych działań Komisji Europejskiej polegających na naciskaniu na platformy mediów społecznościowych w celu cenzurowania treści politycznych. Ponad 100 zamkniętych spotkań z platformami od 2020 roku. Cenzurowanie, cytuję raport, „prawdziwych informacji i wypowiedzi politycznych dotyczących najważniejszych debat ostatnich lat, w tym pandemii COVID-19, masowej migracji i kwestii transpłciowości." 

Raport identyfikuje konkretne przypadki ingerencji KE w procesy wyborcze co najmniej ośmiu kampanii w sześciu państwach: Holandia (2023, 2025), Francja (2024), Niemcy (2024), Polska (2023), Hiszpania (2023), Belgia (2024), Irlandia (2024, 2025).

 

Rubio nałożył w grudniu 2025 roku sankcje wizowe na pięciu europejskich urzędników odpowiedzialnych za politykę cyfrową, w tym byłego komisarza Thierry'ego Bretona, określając ich jako część „globalnego kompleksu przemysłu cenzorskiego.“ Tego samego dnia, kiedy opublikowano raport Izby, francuska policja dokonała nalotu na biura platformy X w Paryżu. 

Vance rok temu w Monachium mówił o cenzurze. To nie była cenzura „rzekoma.“ To była cenzura udokumentowana, czarno na białym, na podstawie dokumentów uzyskanych pod przysięgą. Rubio przemawiał w Monachium jako przedstawiciel państwa, które ma w ręku te dowody. A europejscy przywódcy reagowali „ulgą" na łagodniejszy ton. 

Trzy uwagi dotyczące Polski. 

Po pierwsze: raport Kongresu USA wymienia polskie wybory parlamentarne z 2023 roku jako jedno z głosowań, w które ingerowała Komisja Europejska. TikTok, pod naciskiem KE, stosował wobec polskich wyborów wytyczne moderacyjne opracowane wcześniej dla Słowacji, gdzie za „mowę nienawiści" uznawano stwierdzenia stanowiące typowe elementy konserwatywnego dyskursu politycznego. Jednocześnie trwała bezprecedensowa blokada funduszy europejskich dla ówczesnego rządu RP, warunkowana „praworządnością" definiowaną jednostronnie przez Brukselę. 

Po drugie: program, który Rubio ogłosił w Monachium, to suwerenność, wiara, sceptycyzm wobec instytucji ponadnarodowych, krytyka polityki migracyjnej i klimatycznej, żądanie reindustrializacji i samodzielności obronnej.  To jest program, który Polska jako państwo proponowała Europie w latach 2015–2023 i za który była karana procedurami naruszeniowymi, blokadą funduszy i kampanią delegitymizacyjną.  Obecny rząd RP oparł swoją politykę na integracji z europejskim mainstreamem i „porządku opartym na regułach.“ Rubio ogłosił publicznie, że ten porządek jest skończony. 

Po trzecie, i to dotyczy mnie bezpośrednio jako członka organu regulacyjnego rynku mediów, czyli KRRiT: raport Izby dokumentuje, jak Komisja Europejska budowała infrastrukturę kontroli dyskursu publicznego: „dobrowolne" kodeksy postępowania, które nie były dobrowolne; system „zaufanych sygnalistów" dający instytucjom rządowym priorytetowy dostęp do mechanizmów usuwania treści; „konsensusowe" inicjatywy regulacyjne, które nie były konsensusowe. Jako członek KRRiT stwierdzam: ten mechanizm istnieje. Widziałem go od środka i ostrzegałem przed nim wielokrotnie jako Przewodniczący KRRiT, nie tylko w Polsce, ale i w Brukseli na posiedzeniach ERGA, czyli organu wspólnego regulatorów europejskich. 

I stoję przed Trybunałem Stanu między innymi dlatego, że tego rodzaju postawa była dla obecnie rządzących niedopuszczalna.
To nie jest kwestia publicystyczna. To jest kwestia ustrojowa. 

Tłumaczenie przemówienia Sekretarza Stanu USA Marco Rubio z 14 lutego 2026 r  na Monachijskiej Konferencji Bezpieczeństwa jest tutaj:

https://x.com/Maciej_Swirski/status/2022747806117581118