Zakochany w Biblii
Wspólnie czytamy Biblię z perspektywy Nowego Testamentu oraz nauk rabinicznych, z uwzględnieniem najnowszych badań w dziedzinie historii i archeologii.
4 obserwujących
91 notek
27k odsłon
31 odsłon

Kobieta strażniczką szabatu (Wj 20, 8-11)

Wykop Skomentuj

Pamiętaj o dniu szabatu, aby go uświęcić. Sześć dni będziesz się trudził i wykonywał wszystkie swoje zajęcia. Dzień zaś siódmy jest szabatem JHWH, Boga twego. Nie będziesz przeto w dniu tym wykonywał żadnej pracy ani ty sam, ani syn twój, ani twoja córka, ani twój niewolnik, ani twoja niewolnica, ani twoje bydło, ani przybysz, który przebywa w twoich bramach. W sześć dni bowiem uczynił JHWH niebo, ziemię, morze oraz wszystko, co jest w nich, siódmego zaś dnia odpoczął. Dlatego pobłogosławił JHWH dzień szabatu i uznał go za święty. (Wj 20, 8-11)

Kto ma w szabat przestać pracować? „Ty sam, twój syn, twoja córka, twój niewolnik, twoja niewolnica, twoje bydło i nawet przybysz”. Kogo tutaj brakuje? Twojej żony! Z pomocą przychodzi nam Tradycja ustna, która wyjaśnia, że żona jest niewidocznym wymiarem szabatu, jest jego duszą, jego światłem, kobieta jest strażniczką szabatu! 

Obrzęd otwierający szabat zaczyna się od zapalenia świecy szabatowej. Ta rola jest zarezerwowana dla Pani domu. Po hebrajsku jest jedno słowo na “dom” i “świątynia”. Zapalenie świecy szabatowej w każdym domu przez kobietę odzwierciedla zapalenie Menory (siedmioramiennego świecznika) przez arcykapłana Świątyni Jerozolimskiej. To ma oznaczać, że kobieta jest arcykapłanem swojego domu i w każdy szabat otwiera drzwi do wejścia w czasową przestrzeń do której wchodzi cała rodzina, która sama jest przedstawicielką całego ludu bożego wchodzącego do świątyni czasu na spotkanie z Bogiem. Dom rodzinny jest świątynią, szczególnie w czasie szabatu, jak zostało to opisane u Ezechiela: 

Tak mówi JHWH Bóg: Wprawdzie wygnałem ich pomiędzy narody i rozproszyłem po krajach, jednak przez krótki czas będę dla nich świątynią w tych krajach, do których przybyli. (Ez 11, 16) 

Powyższy przykład jest dobrą ilustracją faktu, że nie można czytać Pisma Świętego w oderwaniu od Tradycji ustnej. Protestantyzm głosi zasadę „Sola scriptura”, czyli sama litera Biblii z odrzuceniem tradycji ustnej. Niestety nie można zrozumieć Biblii z pominięciem tradycji ustnej.  

Wracając do szabatu, jest on też znakiem i światłem dla narodów, czyli dla pogan. Przestrzeganie szabatu umieszcza Izraelitów na świeczniku: naród wybrany przez Boga objawia wszystkim ludom chwałę Bożego Imienia i odrywa wzrok ludzi od wymiaru przestrzennego do wymiaru czasowego, do Stwórcy czasu i przestrzeni. 

Jak pokazuje objawienie na górze Synaj, czas jest ważniejszy niż przestrzeń. Miejsce góry Synaj jest nieokreślone, a więc żadne miejsce nie jest na tyle „święte”, żeby trzeba było je czcić, podczas gdy czas objawienia Bożego na Synaju ma być przechowywany w pamięci z pokolenia na pokolenie. 

Poprzednie przykazanie Dekalogu było związane z zakazem przedstawienia Bożej podobizny w świecie materialnym: nie wolno czcić jako bóstwo żadnego posągu ani obrazu, ponieważ Boga można spotykać przede wszystkim w czasie, w wydarzeniach poprzez które rozbrzmiewa odwieczne Słowo stwórcze, ale również w naszych bliźnich, o czym będzie mówiło następne przykazanie Dekalogu.

Wykop Skomentuj
Ciekawi nas Twoje zdanie! Napisz notkę Zgłoś nadużycie

Więcej na ten temat

Salon24 news

Co o tym sądzisz?

Inne tematy w dziale