37 obserwujących
2836 notek
707k odsłon
  287   0

Belle Epoque

Połączenie wzrostu produkcji, taniego kredytu, wysokiej stopy zysku, odkryć naukowych, nowych kierunków artystycznych, euforii z postępującego dobrobytu, po I Wojnie Światowej, z pewną dozą nostalgii, nazwane zostało Belle Epoque. M. Kondratiew sowiecki ekonomista, ofiara czystek stalinowskich, stwierdził, że w XIX wieku rozwój był cykliczny i miał charakter amplitudy 50 letniej, w której wzrost trwał 25 lat i spadek następne 25 lat. I tak wzrost zapoczątkowany w 1896 roku powinien zakończyć się w 1922.


Belle Epoque poprzedzona została Wielką Depresją lat 1870-1895. Atmosfera pesymizmu i stagnacji ekonomicznej, spadek cen we wszystkich krajach przemysłowych. Ten spadek cen szczególnie zauważalny był w rolnictwie, spadek prawie o połowę łączył się z nadprodukcją i trudnością z upłynniem towaru. W Wielkiej Brytanii cena kwarty pszenicy spadła z 60 szylingów w 1877 roku do 45 w 1887 i 23 w 1895. Producenci rolni znaleźli się w ruinie co przyspieszyło eksodus ze wsi do miast. Początek dała Wojna Prusko-Francuska trwająca od 19 lipca 1870 roku do 20 maja 1871. W ramach układu pokojowego Francja musiała zapłacić kontrybucję w wysokości 5 mld. franków w złocie, sumę olbrzymią jak na owe czasy. Każdy niemiecki spekulant a nawet oszust korzystając z subwencji jakich udzielał rząd z kontrybucji francuskich zakładał spółki giełdowe. Giełda zatrzęsła się w posadach. 1873 roku podawano informacje nie tylko o rozszerzaniu się epidemii cholery, ale i o co rusz nowych upadłościach. Po 4 miesiącach oznaki kryzysu pojawiły się w USA, gdzie też spekulowano akcjami zwłaszcza kolei. Niektórzy jednak zarobili na kryzysie. Krach gospodarczy 1873 roku rodzi zawiść. Uważa się, że w ten sposób przyszła fala antysemityzmu która w przyszłości wyniesie Hitlera do władzy. W 1873 roku niemiecki dziennikarz Wilhelm Marr publikuje antyżydowskie broszury, a po paru latach ukuwa termin "antysemityzm".


Po wielkiej depresji nastąpił szybki rozwój w dwóch kierunkach:

1/Wytwarzania dóbr konsumpcyjnych. Nowe produkty wynalezione w okresie wielkiej depresji mogły być teraz masowo produkowane w krajach uprzemysłowionych, dzięki czemu poziom życia wyraźnie się poprawił. Nastąpiło upowszechnienie elektryczności, telefonów, produktów chemicznej syntezy, rowerów, w mniejszym stopniu samochodów. Rynek ewoluował w kierunku produkcji na masową skalę, standaryzacji co za tym idzie niskich cen.

2/ Wytwarzania środków produkcji. Upowszechnianie wynalazków z poprzedniego okresu wymagało znaczących inwestycji. W tym samym czasie nowe kraje jak Włochy, Japonia i Rosja rozpoczynają swój okres uprzemysławiania.


Antebellum - Amerykanie w 1860 wierzyli, że są najszczęśliwszymi ludźmi na świecie. Większość z nich żyła w małych miasteczkach, żyli lepiej niż ich ojcowie i wiedzieli, że ich synom będzie żyło się jeszcze lepiej. Krajobraz był w większości wiejski z niekończącymi się piaszczystymi drogami. Przeciętny Amerykanin był niezależnym drobnym farmerem. W 1860 roku, ostatni raz w historii produkt wytworzony na farmach przewyższył ten z fabryk.

Dzięki kolejom, obowiązkowej służbie wojskowej, obowiązkowej szkole elementarnej, a przede wszystkim budowie dróg ludność wiejska może kontaktować się ze światem zewnętrznym, kupować częściej produkty przemysłowe bezpośrednio w miastach, zmienia się wiejska obyczajowość. 

Choć postęp nie omija rolnictwa, na polach pojawia się młockarnia parowa, w Europie Południowej i Wschodniej metody upraw pozostają zacofane. Tu ludność wiejska wciąż stanowi większość osiągając np. w Rosji cztery piąte populacji,52 procent ludności aktywnej zawodowo we Włoszech, 62 procent na Węgrzech. 

Exodus ze wsi zwiększa populację miast. Małe miasta wciąż pełnią tradycyjną rolę, administracyjną, militarną czy religijną lecz można mówić o ich stagnacji. Przeciwnie, centra przemysłowe, jak nasza Łódź czy wielkie metropolie powiększają liczbę mieszkańców. I tak w 1913 roku 15% Europejczyków żyje w miastach powyżej 100 000 mieszkańców. Wielkie stolice Wiedeń czy Saint-Petersburg liczą 2 mln, Berlin 2.6 mln, Paryż blisko 2.9 mln, Londyn 4.5 mln ( 7.3 mln tzw. wielki Londyn). 

U początku XX wieku centra wielkich miast charakteryzują się intensywnością ruchu ulicznego, pojawiają się tramwaje, rowery.


Excelsior 07 07 1913:

„Rowery nie umierają ; ponad 2 500 000 rowerów poruszało się na drogach Francji zeszłego roku. Administracja Składek Pośrednich podała do wiadomości liczbę tabliczek rejestracyjnych sprzedanych w 1910 roku. Ta liczba jest doprawdy budująca.

Mogło nawet blisko 2700 000 tych dwukołowych maszyn jeździć w zeszłym roku drogami Francji. Ta liczba może być uważna jako zbliżona do liczby rowerów będących w posiadaniu Francuzów, gdyż rzeczywiście kontrole są nazbyt staranne, by ich można było uniknąć...” (tłum. własne)

Lubię to! Skomentuj Napisz notkę Zgłoś nadużycie

Więcej na ten temat

Komentarze

Inne tematy w dziale Kultura