Ural za 1997, czyli jak się targować po rosyjsku
Wyobraź sobie bazar. Przychodzi kupiec z wielką listą życzeń i mówi: ja chcę wszystko, a w zamian oddam prawie nic, ale za to z wielkim gestem.
Tak właśnie wygląda rosyjska oferta negocjacyjna. Moskwa żąda powrotu do status quo ante sprzed 1997 roku. Czyli do czasów, kiedy NATO kończyło się na Łabie, a Polska, Czechy i Węgry miały tylko pomarzyć o członkostwie. Do tego żąda ograniczenia ochrony nuklearnej, ograniczenia niektórych rodzajów uzbrojenia konwencjonalnego, najlepiej wszystkiego, co Europie daje poczucie bezpieczeństwa, a Rosji psuje humor.
A co w zamian? W zamian Rosja łaskawie proponuje wycofanie niektórych swoich wojsk z obwodu królewieckiego i z Białorusi.
Niektórych. To jest najpiękniejsze słowo w całej dyplomacji. Nie wiadomo, ile to jest niektóre. Trzy bataliony? Jeden pułk? Czterech pancernych i pies? Niektóre to tyle, że można to ogłosić w telewizji jako wielki gest pokojowy, a na mapie nikt niczego nie zauważy. Wojska z Królewca wyjadą na chwilę za miasto, zrobią sobie zdjęcie, że wyjeżdżają, a potem wrócą na obiad. Wojska z Białorusi, które są tam na „ćwiczeniach” dłużej niż trwają studia magisterskie, przesuną się o sto metrów w lewo i to już będzie deeskalacja.
I tu właśnie Europa powinna wreszcie nauczyć się tej gry.
Skoro bawimy się w cofanie czasu, to bawmy się na poważnie. Skoro Rosja chce 1997 roku, to Europa powinna odpowiedzieć z kamienną twarzą: świetnie, zgadzamy się na cofanie. Ale cofamy do końca.
W zamian za 1997 rok żądamy wycofania wszystkich wojsk rosyjskich za Ural.
Nie niektórych. Wszystkich. Całkowicie. Do ostatniego czołgu, do ostatniego generała, do ostatniego namiotu z napisem „tu tylko na chwilę”.
Logika jest przecież żelazna i dokładnie taka sama jak rosyjska. Ural to naturalna granica Europy. Skoro Rosja tak bardzo kocha granice z 1997 roku, to niech pokocha też granice geograficzne. Na zachód od Uralu: Europa. Na wschód od Uralu: Azja i cała przestrzeń do swobodnego ćwiczenia, manewrów, parad i cofania się w czasie do woli. Wszyscy wygrywają.
A symetria jest wręcz poetycka. Rosja chce NATO w granicach z 1997 roku, czyli bez nowych członków. Europa chce Rosji w granicach z geografii, czyli bez wojsk w Europie. Zero rosyjskich żołnierzy w Europie w zamian za zero nowych członków NATO. Uczciwa wymiana. Prawie jak handel wymienny: wy nam dajecie rok 1997, my wam dajemy Ural.
Wtedy dopiero możemy usiąść do rozmów o ograniczeniach broni konwencjonalnej. Bo jak już nie będzie komu tą bronią straszyć z Królewca, to rozmowa będzie znacznie spokojniejsza. I o parasolu nuklearnym też możemy pogadać, jak już parasol nie będzie musiał chronić przed deszczem czołgów.
To jest właśnie piękno rosyjskiej metody negocjacyjnej. Wystarczy ją tylko powiększyć. Oni oferują niektóre wojska z dwóch miejsc, my żądamy wszystkich wojsk z całego kontynentu. Oni chcą cofnąć kalendarz o 29 lat, my chcemy cofnąć mapę o kilka tysięcy kilometrów. Oni licytują, my przebijamy.
A jeśli powiedzą, że to absurd? To odpowiemy dokładnie tak, jak odpowiada się na bazarze: no przecież sami zaczęliście.


Komentarze
Pokaż komentarze (5)