Paweł Łęski Paweł Łęski
121
BLOG

Ural za 1997, czyli jak się targować po rosyjsku

Paweł Łęski Paweł Łęski Polityka Obserwuj notkę 5

Ural za 1997, czyli jak się targować po rosyjsku


Wyobraź sobie bazar. Przychodzi kupiec z wielką listą życzeń i mówi: ja chcę wszystko, a w zamian oddam prawie nic, ale za to z wielkim gestem.


Tak właśnie wygląda rosyjska oferta negocjacyjna. Moskwa żąda powrotu do status quo ante sprzed 1997 roku. Czyli do czasów, kiedy NATO kończyło się na Łabie, a Polska, Czechy i Węgry miały tylko pomarzyć o członkostwie. Do tego żąda ograniczenia ochrony nuklearnej, ograniczenia niektórych rodzajów uzbrojenia konwencjonalnego, najlepiej wszystkiego, co Europie daje poczucie bezpieczeństwa, a Rosji psuje humor.


A co w zamian? W zamian Rosja łaskawie proponuje wycofanie niektórych swoich wojsk z obwodu królewieckiego i z Białorusi.


Niektórych. To jest najpiękniejsze słowo w całej dyplomacji. Nie wiadomo, ile to jest niektóre. Trzy bataliony? Jeden pułk? Czterech pancernych i pies? Niektóre to tyle, że można to ogłosić w telewizji jako wielki gest pokojowy, a na mapie nikt niczego nie zauważy. Wojska z Królewca wyjadą na chwilę za miasto, zrobią sobie zdjęcie, że wyjeżdżają, a potem wrócą na obiad. Wojska z Białorusi, które są tam na „ćwiczeniach” dłużej niż trwają studia magisterskie, przesuną się o sto metrów w lewo i to już będzie deeskalacja.


I tu właśnie Europa powinna wreszcie nauczyć się tej gry.


Skoro bawimy się w cofanie czasu, to bawmy się na poważnie. Skoro Rosja chce 1997 roku, to Europa powinna odpowiedzieć z kamienną twarzą: świetnie, zgadzamy się na cofanie. Ale cofamy do końca.


W zamian za 1997 rok żądamy wycofania wszystkich wojsk rosyjskich za Ural.


Nie niektórych. Wszystkich. Całkowicie. Do ostatniego czołgu, do ostatniego generała, do ostatniego namiotu z napisem „tu tylko na chwilę”.


Logika jest przecież żelazna i dokładnie taka sama jak rosyjska. Ural to naturalna granica Europy. Skoro Rosja tak bardzo kocha granice z 1997 roku, to niech pokocha też granice geograficzne. Na zachód od Uralu: Europa. Na wschód od Uralu: Azja i cała przestrzeń do swobodnego ćwiczenia, manewrów, parad i cofania się w czasie do woli. Wszyscy wygrywają.


A symetria jest wręcz poetycka. Rosja chce NATO w granicach z 1997 roku, czyli bez nowych członków. Europa chce Rosji w granicach z geografii, czyli bez wojsk w Europie. Zero rosyjskich żołnierzy w Europie w zamian za zero nowych członków NATO. Uczciwa wymiana. Prawie jak handel wymienny: wy nam dajecie rok 1997, my wam dajemy Ural.


Wtedy dopiero możemy usiąść do rozmów o ograniczeniach broni konwencjonalnej. Bo jak już nie będzie komu tą bronią straszyć z Królewca, to rozmowa będzie znacznie spokojniejsza. I o parasolu nuklearnym też możemy pogadać, jak już parasol nie będzie musiał chronić przed deszczem czołgów.


To jest właśnie piękno rosyjskiej metody negocjacyjnej. Wystarczy ją tylko powiększyć. Oni oferują niektóre wojska z dwóch miejsc, my żądamy wszystkich wojsk z całego kontynentu. Oni chcą cofnąć kalendarz o 29 lat, my chcemy cofnąć mapę o kilka tysięcy kilometrów. Oni licytują, my przebijamy.


A jeśli powiedzą, że to absurd? To odpowiemy dokładnie tak, jak odpowiada się na bazarze: no przecież sami zaczęliście.

Udostępnij Udostępnij Lubię to! Skomentuj5 Obserwuj notkę

There have been many comedians who have become great statesmen and vice versa.

Nowości od blogera

Komentarze

Pokaż komentarze (5)

Inne tematy w dziale Polityka