The Jerusalem Post/ Glumstruck 80 lat po inwazji nazistów na Polskę
Autorstwa GIL TROY
(...)
To byli Polacy, Ukraińcy i Litwini, którzy pomagali i podżegali, kręcili się, śmiali się, plądrowali lub witali nielicznych ocalałych Żydów pogromami.
Ale gdy 1 września, kiedy przypada 80 rocznica inwazji Niemiec na Polskę, rozpoczynająca II wojnę światową, denerwowało to mnie. Być może odwiedzanie australijsko-żydowskiej społeczności zwiększyło moją wrażliwość - ta społeczność wciąż pulsuje udręką dziesiątek tysięcy bohaterów holokaustu, którzy odbudowali tam swoje życie.
Niemcy mogą mieć jakieś sprzeczne słowo na moje emocje. Nazywam to „glumstruck”: osłupiały, przygnębiony, ale i oszołomiony. Nawet jeśli urodziliśmy się na tym świecie, w którym nazistowskie zło było historią, a nie horrorem, czy możemy to zrozumieć?
To nie tylko szaleniec Hitler próbujący podbić świat, uwolnił szał zabijania Żydów. Nie tylko Himmler planujący „Ostateczne rozwiązanie”, aby „eksterminować”.(...)
To „dobrzy Niemcy” słyszeli w każdej godzinie pociągi wjeżdżające do obozów zagłady i codziennie czuli ludzkie ciała, a mimo to twierdzili: „nie wiedzieliśmy”.
To byli Polacy, Ukraińcy i Litwini, którzy pomagali i podżegali, kręcili się, śmiali się, plądrowali lub witali nielicznych ocalałych Żydów pogromami.
I to reszta świata stała biernie, pozwalając Hitlerowi uwierzyć, że wykonuje brudną robotę przeciwko „brudnym Żydom”, o czym miliony marzyły przez tysiące lat.
Dorastaliśmy, wiedząc, że to największe masowe morderstwo w historii. Teraz zdajemy sobie również sprawę, że był to najbardziej przerażający masowy gwałt, napad i czystki etniczne. Polska, Ukraina, większość Europy Zachodniej, pozostaje w większości „judenreinem”, oczyszczonym z Żydów - szczególnie w porównaniu z 1939 r.
Tak, tak, oszołomiony skalą, przygnębiony okrucieństwem, ale także oszołomiony. Brutalna siła nazistowskiej machiny wojennej każe mi pielęgnować każdego Niemca, Polaka, Ukraińca i Litwina, którzy powstali i stawili opór. Dobrzy ludzie walczyli jako partyzanci, ukrywali Żydów, ryzykowali życiem, by zejść z głównego nurtu dewiantów. Jeśli masy, które przyspieszyły masową zbrodnię, ujawnią, jak zły może być każdy, osoby, które zaprzestały, pokazują, jak dobrzy powinniśmy wszyscy być.
Jako Amerykanin jestem dumny z tego, że „największe pokolenie” Amerykanów przyłączyło się do Brytyjczyków, Rosjan i niektórych Francuzów, aby walczyć o wolność.
(...)
Nawet wśród nowego antysemityzmu, chociaż znaczna część świata islamskiego i ogromnych części świata europejskiego ignoruje lekcje Holokaustu, wciąż doceniam, jak bardzo sytuacja Żydów uległa poprawie w ciągu 80 lat. Świat, zwłaszcza anglo-amerykański, jest milszy, łagodniejszy, odważniejszy i bardziej proaktywny (...)
Wreszcie, jako Żydzi, podobnie jak my urodziliśmy się w świecie z czerwoną flagą, w którym przydarzyło się nam najgorsze, dorastaliśmy w otoczeniu świadectwa, że ludzkość jest błogosławiona przez bohaterów, (...) Wszyscy, którzy przeżyli, są superbohaterami, bez względu na to, czy są złamani, czy też psychicznie cali, biedni lub bogaci, nieszczęśliwi lub szczęśliwi. Ci, którzy skończyli zwykłym życiem, byli lub nadal są niezwykłymi poetami prozaicznych, codziennych magików, którzy zamienili żywą śmierć w życie. Samo chodzenie po ziemi z tymi ludźmi uczyniło mnie lepszym człowiekiem, nie mówiąc już o tym, że mam szczęście, że mogę się z niektórymi zaprzyjaźnić (...). Ci ludzie czerpali z piasku, optymizm cudownego przeżycia, którego mam szczęście nigdy nie potrzebować.
To, że tylu z nich dotarło do Izraela - i pomogło stworzyć Izrael, jest jeszcze bardziej cudowne.
NINIEJSZA ROCZNICA oferuje kolejną okazję, aby docenić jakiego, w mgnieniu oka, Izrael dokonał postępu. Osiemdziesiąt lat temu około 240 000 Żydów mieszkających w Izraelu było dziewięć lat oddalonych od własnej państwowości. Reprezentowali ruch skrajny, syjonizm, który cały żydowski świat zaakceptował dopiero po Holokauście i po ustanowieniu Izraela. Żydowska Palestyna była wtedy słaba, dzika, najwyraźniej skazana na porażkę.
Zbyt łatwo jest nam badać zło nazizmu, zbrodnie współpracowników, odporność ocalałych, cuda syjonizmu i czuć się tym wszystkim przytłoczonym. Czuję się przygnębiony, ponieważ skala zniszczenia i odbudowy jest przytłaczająca. Ale jestem również zainspirowany, ponieważ wiem, jak zwykli - i wystraszeni - byli żołnierze z II wojny światowej, którzy wygrali wojnę, jak zwykli - i zmiażdżeni - ci, którzy przeżyli odbudowę po wojnie, i jak normalni - i zastraszeni - byli pionierzy syjonistyczni.
Wiem też, że gdyby można dokonać tych cudów w niewyobrażalnie trudnych warunkach dnia wczorajszego, ja i my poszlibyśmy za ich przykładem - ale można i dzisiaj. Budowanie Izraela, ożywianie judaizmu, obrona narodu żydowskiego, najbardziej palące są dzisiaj, znajdowanie sensu w starym, nowym życiu żydowskim pozostaje naszym wyzwaniem, naszą odpowiedzialnością, naszym przywilejem, naszym salutem dla zbawicieli i ocalałych z II wojny światowej.


Komentarze
Pokaż komentarze (2)