Bohaterowie Rzeczypospolitej. Komandor Grudziński

3 grudnia 1907 roku w Kijowie urodził się komandor Jan Grudziński - jeden z najwybitniejszych dowódców polskiej Marynarki Wojennej. Po odzyskaniu przez Polskę niepodległości Grudziński z rodziną przeniósł się do Lwowa, gdzie rozpoczął edukację wojskową. W roku 1928 ukończył Oficerską Szkołę Marynarki Wojennej w Toruniu - była to kluczowa placówka kształcąca przyszłych oficerów polskiej floty a samo ukończenie nauki w tym ośrodku otwierało przed adeptami drzwi do służby na najlepszych jednostkach.​

Na początku kariery Grudziński pływał na polskim transatlantyku MS „Piłsudski”, zdobywając doświadczenie w żegludze dalekomorskiej. W następnych latach służył na ORP „Smok” (pełniąc także funkcję dowódcy holownika-minowca) oraz dowodził torpedowcem ORP „Kujawiak”. 

W roku 1938 zaangażował się w nadzór nad budową nowoczesnego okrętu podwodnego ORP „Sęp” jako zastępca dowódcy, co dało mu cenne doświadczenie techniczne i oficerskie. Podobną funkcję pełnił początkowo na legendarnym ORP „Orzeł” był zastępcą dowódcy.​​

Jego losy splotły się z tym okrętem podczas II Wojny Światowej, kiedy objął dowództwo ORP „Orzeł” po wybuchu wojny (14 września w Tallinie po hospitalizacji kmdr ppor. Henryka Kłoczkowskiego). 

Komandor Jan Grudziński zasłynął jako inicjator brawurowej ucieczki z internowania w estońskim Tallinie oraz podczas spektakularnych misji bojowych, w tym zatopienia niemieckiego transportowca „Rio de Janeiro”. 

ORP „Orzeł” pod dowództwem kpt. mar. Jana Grudzińskiego wypłynął z bazy w Rosyth na ostatni patrol bojowy 23 maja 1940 r. Okręt miał powrócić 8 czerwca 1940 roku, ale nie stawił się w porcie i nie nadał sygnału o opóźnieniu.​

11 czerwca 1940 roku Kierownictwo Marynarki Wojennej oficjalnie uznało okręt za stracony na Morzu Północnym, w rejonie Skagerraku lub na zachód od niego. Ostatni kontakt utracono po wejściu w wyznaczony sektor około 25 maja; brytyjskie stacje podsłuchowe zarejestrowały wtedy silny wybuch w pozycji 57°N 3°40'E.

Okoliczności zatonięcia ORP „Orzeł” i miejsce spoczynku wraku pozostają nieznane.