Portiernia; lipiec 2006 r.
Masowy udział młodzieży we okazałym, integrującym społeczeństwo przedsięwzięciu jakim jest „Orkiestra Świątecznej Pomocy”, wymyślonym przez Owsiaka i prowadzonym co roku przez niego i jego sztab (jest to święto na które młodzi ludzie czekają z większą tęsknotą niż za sylwestrowa nocą) oraz w corocznej imprezie muzycznej „Przystanek Woodstok”, to jeden z przejawów aktywności, solidarności i budowania ogólnospołecznych więzi. Chwała za to Owsiakowi.
Szkoda tylko, że optymizm i nadzieja, że nasze społeczeństwo będzie coraz bardziej otwarte, tolerancyjne, scalone, że coraz mniej będzie w nim uprzedzeń, fobii, podziałów zakłócany jest przez całoroczną anty integracyjną propagandę medialną różnych sił politycznych i środowisk opiniotwórczych, które tworzą kategorie lepszych i gorszych obywateli według kryterium wyznawanych wartości i przynależności politycznej.
Ps.
„Nagroda Serca” należy się też siostrze Chmielewskiej, p. Ochojskiej, pośmiertnie Markowi Kotańskiemu, Jackowi Kuroniowi, Annie Dymnej, Caritasowi i wielu innym wspaniałym, jakże często nieznanym szerokiej publice osobom.
Działalność i prowadzenie fundacji przez takie osoby jak choćby wyżej wymienione zasługują na naszą ogromną wdzięczność i na najwyższe słowa uznania, są one przejawem wielkiej dobroci i miłości tych osób do bliźnich, pomagają ludziom pokrzywdzonym przez los, a niekiedy przez ludzi, pomagają wielu odzyskać nadzieję i wiarę w człowieka.
Fundacje, akcje charytatywne są bardzo potrzebne. Każdy dar serca, każda pomoc potrzebującym i pokrzywdzonym przez los i przez ludzi zasługuje na słowa uznania i na nasza wdzięczność. Ale czy fundacje powinny aż w takiej mierze jak to się dzieje dzisiaj w Polsce wyręczać państwo w trosce o obywateli? Czy nie zachodzi też u niektórych osób zwłaszcza z gospodarczego establishmentu, które obok swych biznesów prowadzą też fundacje lub udzielają się w charytatywnych akcjach moralne rozszczepienie gdy wyrażają zupełną i ostentacyjną aprobatę wobec bezdusznego państwa i przede wszystkim wobec prowadzonej, odhumanizowanej polityki finansowej i gospodarczej?
Działania fundacji charytatywnych powinny być tylko uzupełnieniem polityki państwa. Najlepszym sposobem na dbanie o bliźnich jest dbanie o wspólnoty w szczególności o wspólnotę państwową. To przede wszystkim poprzez odpowiednie zorganizowanie państwa, jego służby i systemy powinniśmy wszyscy dbać o siebie nawzajem, o współobywateli, powinniśmy pomagać wszystkim tym, którzy pomocy potrzebują. Państwo nie powinno zrzucać z siebie obowiązku zapewnienia godziwego życia wszystkim obywatelom na organizacje społeczne
Portiernia, lipiec 2006 r.
Fundacje spełniają bardzo ważną i pożyteczną rolę. Jednak niezwykle ostrożnie powinni podchodzić do tego rodzaju działalności politycy lub ich żony. Fundacje mogą być wygodnym miejscem do wkupywania się w ich łaski ludzi biznesu. Nawet przy krystalicznie czystych i płynących z serca intencjach osób, które takie fundacje prowadzą mogą być one posądzane o nieczyste zamysły. Zresztą takie czyste intencje prowadzących fundacje nie gwarantują takich czystych intencji tych, którzy fundacje zasilają.
Portiernia, styczeń 2009
Uzupełnienie notatki: „Zasługi Owsiaka w integracji społeczeństwa.”
Orkiestra jest Ok, ale
Chwała Owsiakowi za to, że zorganizował wielką społeczną pomoc służbie zdrowia, że widząc niemoc państwa zorganizował, płynące bezpośrednio od społeczeństwa wsparcie polskiemu lecznictwu, dzięki Owsiakowi i Orkiestrze Świątecznej Pomocy za to, że zajęli się uzdrawianiem lecznictwa że zorganizowali tak prężny i spontaniczny ruch społeczny. Reakcje ludzi są wzruszające. Ruch Owsiaka ma wielkie walory integracyjne. Integruje społeczeństwo, zwłaszcza młodych ludzi.
Jednak denerwuje niemoc państwa. To neoliberalna strategia, którą realizowały kolejne rządy, to polityka ascezy i ograniczania do minimum wydatków na cele społeczne doprowadziła do degrengolady polskiego lecznictwa. To nie wina Owsiaka, że państwo nie interesuje się obywatelami, że Orkiestra zastępuje państwo. Jednak, nie oszukujmy się, gdyby te pieniądze, które w skali kraju są wydatkowane na prowadzenie orkiestry, (chociaż są rozproszone) trafiły do Służby Zdrowia bezpośrednio z budżetu państwa, koszty obsługi zakupu sprzętu medycznego byłyby mniejsze. Darmowa obsługa imprezy przez telewizję publiczną może być prowadzona dzięki opłatom abonamentowym i podatkom, fajerwerki mogą zaistnieć dzięki wydatkom osób prywatnych, organizacji i instytucji społecznych i samorządom itd No ale koszty te można potraktować jako koszty, które służą integracji, wyzwalaniu pozytywnych uczuć społecznej solidarności i chęci pomocy bliźnim, które służą nauce pozytywnego myślenia i pozytywnych odruchów
Jednak jest też naszą obywatelską obłudą gdy nie chcemy podwyżki składek na Służbę Zdrowia choćby o 1% i jednocześnie ponosimy koszty Wielkiej Orkiestry. Oczywiście nie wszystko należy przeliczać na pieniądze, nie wiadomo też czy wydawanie pieniędzy budżetowych byłoby tak kontrolowane jak to dzieje się w fundacji Orkiestry. Pozytywne jest to, że w licytacjach akcji opodatkowują się na duże kwoty bogate firmy i osoby prywatne.
To dobrze, że jesteśmy spontaniczni i że jesteśmy skłonni do akcyjnego opodatkowania się. Szkoda tylko, że tak stronimy od opodatkowania systemowego, stałego, wynikającego z racjonalnej kalkulacji. Szkoda, że jako społeczeństwo, jako wspólnota nie potrafimy dopracować się, by nasze państwo normalną drogą, tak jak to dzieje się w innych krajach pomagało współobywatelom, że potrzebne są do tego specjalne akcje? Fundacje powinny móc znaleźć swoje miejsce w życiu kraju jednak powinny uzupełniać działania państwa a nie państwo zastępować. W państwach gdzie służba zdrowia nie jest w tak opłakanym stanie jak u nas, nie ma potrzeby organizowania aż tak wielkiej imprezy i zbierania dodatkowych pieniędzy aż tak intensywnie.
Obłudnym jest też to, gdy politycy, którzy wyznają neoliberalną doktrynę i są zwolennikami ascetycznej polityki państwa ogrzewają się i zbierają polityczne punkty w cieple Orkiestry.
Komentarze
Pokaż komentarze (2)