Głównym motywem mego blogowania stała się krytyka systemu demoliberalnego, a w Polsce - postkomunistycznego, oparta na teorii ewolucji i teorii gier. Co jakiś czas pojawiają się kolejne dowodu na rzecz stawianych przeze mnie tez. Właśnie pojawił się nowy dowód, związany ze zjawiskami w łonie samej nauki.
Moja krytyka demoliberalizmu opiera się na wynikających z teorii ewolucji mechanizmach relacji społecznych i tworzonej w toku takich relacji ludzkiej umysłowości.
Już z refleksji Jonathana Haidta zamieszczonej w książce "Prawy umysł", wynika, że w środowisku akademickim mamy do czynienia z przechyłem ideologicznym w stronę liberalizmu, który wpływa na kierunek badań.Teraz wpadła mi w ręce ksiązka autorstwa Bruce'a Greysona zatytułowana "Potem",. Autor jest emerytowanym profesorem psychiatrii i nauk neurobehawioralnych, który pracował na kilku uniwersytetach amerykańskich. Książka zaś jest poświęcona wynikom czterdziestu lat badań nad zjawiskami doświadczeń z pogranicza śmierci (NDE). Nie zamierzam przedstawiać tu wyniki badań, skupię się tylko na politycznych implikacjach stosunku do tematu.
Najciekawsze są z mojej wyżej opisanej perspektywy blogerskiej początkowe strony ksiązki.
Otóż autor, będący wtedy (koniec lat 60tych,początek 70tych) świeżym stażystą w szpitalu na etacie psychiatrycznym, konsumował właśnie posiłek w stołówce i w trakcie posiłku zadzwonił pager, (rodzaj telefonu przed wynalezieniem komórki) którego dzwonek sprawił, że wypadł mu z ręki widelec i opryskał ubranie sosem, zostawiając czerwoną plamę na krawacie. Pan doktor podszedł do telefonu i zadzwonił by się dowiedzieć o co chodzi. Wzywano go do nowego przypadku w dziale doraźnej pomocy.
Tam zastał nieprzytomną dziewczynę, studentkę z lokalnej uczelni, a w poczekalni czekała na spotkanie z nim współlokatorka z akademika. Lekarz obejrzał nieprzytomną dziewczynę w śpiączce, spróbował się z nią, bez powodzenia, porozumieć i przeszedł do innego pomieszczenia by przeprowadzić wywiad z jej współlokatorką.
Następnego dnia przyszedł do pracy i udał się do sali gdzie leżała pacjentka by przeprowadzić z nią wywiad, który miał potem przedstawić kolegom lekarzom. Przedstawił się jej, lecz ta, ku jego zdziwieniu, powiedziała, że go zna i opowiedziała mu historię z poprzediego dnia, przedstawiając przebieg całej jego rozmowy ze współlokatorką z najdrobniejszymi detalami..
Facet był zdumiony i choć przeanalizował wszystkie szczegóły z poprzedniego dnia nie był w stanie wyjaśnić, jakim cudem ona mogła znać te wszystkie detale.
Co mnie najbardziej tu interesuje, to fakt, że lekarz, sporządzając pisemny wywiad na temat tego przypadku, tę treść rozmowy z dziewczyną zataił, bojąc się, że zostanie potraktowany przez kolegów jak wierzący w zabobony wariat.
I to jest właśnie zdumiewające - ważny fragment wywiadu z pacjentką został w ten sposób pominięty. Dopiero po latach, gdy autor zetknął się na uczelni z innym badaczem tego rodzaju zjawisk, Raymondem Moodym, autorem pierwszej ksiązki na temat doświadczeń z pogranicza śmierci (NDE), a następnie z innym neurobiologiem, Ebenem Alexandrem, który sam przeżył tego rodzaju doświadczenie, wrócił do tego wspomnienia z początków swej medycznej kariery i rozpoczął swoje badania, a w końcu stanął na czele międzynarodowego stowarzyszenia badającego tego rodzaju doświadczenia.
No i tego rodzaju wydarzenia wyraźnie kompromitują system demoliberalny z jego cenzurą i ideologią, które niszczą naukę. Po pierwsze lekarze i pielęgniarki, stykający się z tego rodzaju pacjentami i ich opowieściami, zbywają ich historie jakio zwykłe halucynacje, a czasami starają się poddać pacjentów badaniom psychologicznym, co w oczywiosty sposób zniechęca tych ostatnich do dzielenia się doświadczeniami, które ci pacjenci traktują jako realniejsze od faktów z realnego życia. Podobnie jest z rodzinami czy znajomymi takich osób, które traktują te zjawiska jako omamy lub sny, co także nie zachęca ich do dzielenia się informacjami na temat fascynujących przeżyć. A do tego przeżycia te wywierają uderzający wpływ na życie tych osób, diametralnie zmieniając ich postawy i styl życia.
Tymczasem nie są to zjawiska rzadkie, bo jak szacują naukowcy, około 10 do 20 procent osób icierających się o śmierć zgłasza tego rodzaju doświadczenia. Liczba to może być zanizona z uwagi na opisane wyżej przypadki zniechęcania osób doznających takich doświadczeń do dzielenia się informacją. A przecież każdy wywiad medyczny powinien uwzględniać i ten aspekt. No i tu dokładnie widać polityczny, ideologiczny przesąd, który pozwala ignorować takie przypadki.
A konsumenci demoliberalnej papki propagandowej żyją w świecie alternatywnym i paplą coś o złym PISie, co doskonale widać także w s24.. To jest ten poziom indywidualnej refleksji. Najbardziej polecałbym lekturę książki pani Karolinie, żeby ją to otrzeźwiło.
Komentarze
Pokaż komentarze (7)