22 czerwca - dzień, w którym starły się Imperia Zła

Sześćdziesiąt sześć lat temu do radzieckich dowódców powoli dochodził fakt, że Niemcy uderzyli na Związek Radziecki. Że ofensywy „wyzwoleńczej” na Zachód nie będzie. Choć wciąż myślano tylko o ataku, choć poszczególni komandirowie wciąż starali się realizować dyrektywy przygotowane z myślą o dniu „M”, było już całkowicie jasne, że wielki, życiowy plan Stalina nie dojdzie do skutku. Armia niemiecka przeszła już poprzecinane przez NKWD zasieki i pruła szlakiem, który kilka miesięcy wcześniej oczyszczono z przeszkód, min i umocnień. Na przygranicznych lotniskach płonęły samoloty budowane z myślą o niszczeniu celów naziemnych, na dworcach przejmowano transporty szybkich czołgów zbudowanych z myślą o walce na autostradach Europy Zachodniej, hitlerowcy przejmowali tysiące ton paliwa, amunicji, leków i żywności, składowane nad samymi granicami.

Gdyby Hitler spóźnił się o dwa tygodnie, role odwróciłyby się. To Armia Czerwona zniszczyłaby przygotowujące się do ofensywy siły niemieckie i pomknęła na Bukareszt, Warszawę, Berlin, a potem dalej … Polska zostałaby republiką radziecką, podobnie jak Niemcy, Francja, a może nawet Wielka Brytania.

W tym przedziwnym dniu zbrodniarz, który zniszczył pół Europy, uchronił przed zagładą drugie jej pół. Przedziwne są sądy Boże.