Najstarszą część cmentarza łatwo odróżnić od innych. Jest otoczona starym ceglanym albo kamiennym murem, na wpół wykruszonym, uliczki tu nie są takie równe i gładkie, przeciwnie, pełno na nich kamieni i wybojów, jakby im starość zbruździła twarz, drzewa są tu też inne niż w tej nowszej części, jakieś bardziej opuszczone, zeschnięte, bardziej sterczące, jest tu też więcej zdziczałej trawy, a mniej kwiatów, wieńców i świateł. Najstarsza część cmentarza jest jak dwa razy odśpiewany psalm i cisza po ostatnim dźwięku organów.
Ladislav Fuks, Variace pro temnou strunu
Przekład: Maria Erhardtowa
Komentarze
Pokaż komentarze (2)