Trochę cicho po naszych obydwu stronach rzeki

Zygmunt Jan Prusiński


TROCHĘ CICHO PO NASZYCH
OBYDWU STRONACH RZEKI

Gabrieli Wojcinowicz - Sieradzkiej

Jakby temperament obniżył loty.
Kamienie nie śpiewają - milczą.
Moja Biała Dama snuje myśli,
krok po kroku zanurza troski.

Lubin - onegdaj miasto młodych,
zjeżdżali z różnych stron Polski.
I ja tam zawitałem - młody rycerz
bez tarczy i miecza - ale z nadziejami.

Budowałem kopalnię w Polkowicach,
czupryna ala Beatles - i marzenia
zawsze jak miłość człowiekowi bliska.

A teraz nowy rozdział z Gabrielą -
trochę tajemnicza na stronie lustra.
Kobieta przygląda się swojej twarzy -
czy promienieje o mnie złotą myślą?

Ja wciąż w pajęczynie się szarpię
co tak dla mnie dalekie - na odległość.
Ale całuję jej stopy, jej łydki, jej uda -
zabiegany romantyk w metrum bluesa.

I piszę na piasku intymne wyznania -
mojej Białej Damie z Lubina,
która zasypia w mych ramionach.


17.05.2010 - Ustka
Poniedziałek 20:56

Wiersz z książki "Las kobiet"


autor ZJP
https://m.salon24.pl/62512d79f229ea51a5db10cf5ade3781,860,0,0,0.jpg