0 obserwujących
85 notek
91k odsłon
140 odsłon

Anatolij Golicyn. Rozdział 19. Siódma Operacja Dezinformacyjna:

Wykop Skomentuj1

„Demokratyzacja” w Czechosłowacji, 1968 r.

Interpretacja Zachodu
Jak podawano w komunistycznej i zachodniej prasie, przywódcy partii komunistycznej w Czechosłowacji wprowadzili w ciągu roku pewne reformy gospodarcze i polityczne. W dziedzinie ekonomii większą niezależność uzyskali dyrektorzy fabryk, przywrócono częściowo zasady myślenia wolnorynkowego i nastawienie na osiąganie zysku. Nowe sensacyjne wydarzenia zaszły na arenie politycznej. Źródła komunistyczne ujawniały, że toczyła się zażarta walka w przywódczych kręgach Partii, pomiędzy „konserwatystami”, czyli stalinowcami, pod przywództwem Sekretarza Generalnego [Partii], prezydenta Novotnego, a „liberałami”, inaczej „postępowcami”, którym przewodził sekretarz Słowackiej Partii Komunistycznej, Dubczek. W styczniu 1968 roku liberałowie wygrali i Dubczek zastąpił Novotnego na stanowisku przywódcy państwa.
Nowe władze ujawniły społeczeństwu pewne przestępstwa, popełnione przez poprzednie kierownictwo Partii, potępiły kult jednostki, praktykowany przez poprzednich przywódców, przypuszczalnie zredukowały, do pewnego stopnia, rolę służb bezpieczeństwa i poszerzyły polityczne prawa ludności. Cenzura została zniesiona, intelektualiści uzyskali więcej swobody, polepszyły się możliwości podróży zagranicznych a nawet dyskutowano o prawdopodobieństwie zezwolenia na utworzenie partii niekomunistycznych.
Związek Sowiecki, zaalarmowany przez te wydarzenia, potępił je jako kontrrewolucyjne. W sierpniu wojska Układu Warszawskiego dokonały agresji na terytorium Czechosłowacji, nie natrafiając na opór armii czechosłowackiej. Sytuacja polityczna została odwrócona, Dubczek i inni liberałowie zostali zastąpieni przez sowieckich pupilków.

Zachodni dziennikarze, uczeni i urzędnicy, opierając swoje opinie i interpretacje głównie na komunistycznych źródłach, w których przedstawiano sprawozdania z tych wydarzeń, przyjęli do wiadomości kryzys czechosłowacki jako próbę spontanicznej, pokojowej i demokratycznej rewolucji. Przyjęli za rzeczywistą walkę o władzę między postępowcami a konserwatystami. Reformy Dubczeka zaaprobowali jako nowoczesne i demokratyczne wydanie „socjalizmu z ludzką twarzą. Oburzenie na okupację Czechosłowacji przerodziło się w sympatię do Dubczeka, jego rządów i jego nowego rodzaju socjalizmu.
Cztery dodatkowe czynniki złożyły się na to, że Zachód przy-jął za dobrą monetę liberalizację rządów czechosłowackich. Po pierwsze liberalizacja ta nastąpiła w kraju, który miał mocne tradycje demokratyczne przed komunistycznym zamachem stanu z lutego 1948 i liberalizacja wydawała się być ożywieniem tych tradycji. Po drugie wiele wskazywało na to, że przywódcy czechosłowaccy postąpili dalej, niż wszyscy inni przywódcy komunistyczni, w swoim krytykowaniu Związku Sowieckiego, w gotowości zezwolenia na działalność partii niekomunistycznych, oraz w swym potępieniu zbrodni, dokonanych przez byłych sowieckich i czechosłowackich urzędników aparatu bezpieczeństwa przeciw niekomunistycznym mężom stanu, takim jak Jan Masaryk, były minister spraw zagranicznych. Po trzecie na rząd Dubczeka była wywierana krańcowa presja, zarówno przez sowiecką prasę, jak i ostentacyjne ruchy wojsk Układu Warszawskiego na granicy polsko-czechosłowackiej. Po czwarte istniała wyraź-a analogia między wydarzeniami w 1968 roku w Czechosłowacji i tymi na Węgrzech w roku 1956.1
Według zachodniej interpretacji wydarzeń, obalenie rządów Novotnego przez postępowców zostało dokonane dzięki sprzymierzeniu się kilku liberalnie nastawionych ekonomistów i dysydenckich intelektualistów z paroma postępowymi przywódcami komunistycznymi, takimi jak Dubczek. Alians ten, jakkolwiek słaby, dokonał z sukcesem, i to bez jednego wystrzału, prze-prowadzenia demokratycznej rewolucji przeciw totalitarnemu reżimowi, cieszącemu się poparciem sił zbrojnych i służb bezpieczeństwa.

Błędy Zachodu  
Głównym błędem większości zachodnich oszacowań Czechosłowacji w roku 1968 było rozważanie wydarzeń tego roku w oddzieleniu od niedawnej przeszłości. Niestety, przyjęto przestarzałą metodologię interpretowania wydarzeń, i nie doceniono zmian, jakie zaszły w stosunkach wewnątrz Bloku, a przede wszystkim wprowadzenia przez świat komunistyczny, między rokiem 1957 a 1960, wspólnej, perspektywicznej i dalekosiężnej polityki. Zbyt duże zaufanie pokładano w komunistycznych źródłach informacji, a nie brano pod uwagę systematycznego rozpowszechniania dezinformacji poprzez wszelkie źródła, będące pod komunistyczną kontrolą, od komunistycznej prasy, radia, przez urzędników komunistycznych, z intelektualistami włącznie.

Reinterpretacja czechosłowackiej „demokratyzacji”
„Nowa metodologia” dyktuje inną i przeciwstawną interpretację czechosłowackiej „demokratyzacji”. Postrzega ją nie jako spontaniczny rozwój wypadków, ale jako planowany, kontrolowany manewr i próbę, wprawdzie podobnego spontanicznemu rozwoju wydarzeń, lecz wszystko miałoby odbywać się w ramach planowego scenariusza dalekosiężnej polityki. Argumentem przeważającym na korzyść tego poglądu jest to, że czechosłowacka „demokratyzacja” była dokładnie wpasowana i najlepiej odpowiadała potrzebom strategii komunistycznej dla Europy Zachodniej. Drugim argumentem jest fakt, że podczas burzy 1968 roku Czechosłowacja pozostawała niezmiennie aktywnym członkiem RWPG i Układu Warszawskiego.  

Wykop Skomentuj1
Ciekawi nas Twoje zdanie! Napisz notkę Zgłoś nadużycie

Więcej na ten temat

Salon24 news

Co o tym sądzisz?

Inne tematy w dziale