ASTRONOMIA PLASTYCZNA JAKO TECHNIKA W
ASTRONOMII – UWAGI OGÓLNE (1)
Astronomia plastyczna ma swoje miejsce w edukacji i wiedzy o społeczeństwie. Wielkie zmiany w ostatnich latach w naszym kraju uczyniły problem postępu cywilizacyjno-kulturowego jednym z rozwojowych priorytetów. Szczególne miejsce przypada tu nauce. Doskonałym celem, terenem dla tego typu aktywności jest przyroda, tu zaś – astronomia i zainteresowanie kosmosem. Wszystko powyższe rozgrywa się na szerszym tle. Rozwój i osiągnięcia astronomii (i edukacji naukowej w ogóle), jej znacząca rola w nauce, projektowane przedsięwzięcia w światowym sektorze kosmicznym (rozwój obserwatoriów astronomicznych, międzynarodowa współpraca między nimi, misje sond, plany eksploracji i zasiedlania Układu Słonecznego, dynamiczny postęp w wielu działach astronomii, w tym poszukiwanie i badanie planet pozasłonecznych, turystyka kosmiczna itp.) stwarzają tutaj potrzebę popularyzacji astronomii.
Przyczynić się do tego może właśnie astronomia plastyczna. Jako jedna z form, metod, technik symulacji (nie zaś spekulacji) zjawisk kosmicznych w astronomii, opierająca się na sztuce tkwi w orientacji przyrodniczej sztuki i malarstwa (realizowanej już przez Leonarda da Vinci). Funkcjonuje ona na podobnej zasadzie co inne instrumenty badawcze, takie jak np. luneta, teleskop, radioteleskop, kamera CCD, spektrometr, rakieta, bateria słoneczna, satelita geostacjonarny itp.
Tak więc, podsumowując, astronomię plastyczną można zdefiniować jako technikę w astronomii, będącą połączeniem astronomii i plastyki, posługującą się obrazem i twórczą pracą artystyczną (malarską, komputerową, filmową itp.; w obecnym ujęciu będzie chodzić bardziej o astronomię plastyczną związaną z malarstwem), operującą językiem nauki i sztuki.
Powyższy rysunek autora – obraz astronomii plastycznej – przedstawia powierzchnię, formy życia i przyszłą obecność człowieka na księżycu odkrytej pozasłonecznej planety, obiegającej co 1083 dni w odległości 2 jednostek astronomicznych (j. a. - jednostka astronomiczna = 150 mln km = śr. odległości Ziemi od Słońca) odległą od Ziemi o 97,8 lat świetlnych gwiazdę HD 10697. Tu letnia pora lodowego księżyca.
Bibliografia:
- Wystawa w ODT "Światowid"
- T. Szulga, „Odkrywanie nowych światów”, „Jak być człowiekiem?”, 2000, nr 37.
- T. Szulga, „Astronomia plastyczna jako część astronomii”, „Jak być człowiekiem”, 2005, nr 69.
- „Układy planetarne wokół gwiazd”, „Urania – Postępy Astronomii”, 2001, nr 5.
Komentarze
Pokaż komentarze (2)