EGZOLUNARYSTYKA (1)

EGZOLUNARYSTYKA (1)

WIZJA ASTRONOMII PLASTYCZNEJ

EMPIRYCZNA BAZA DANYCH A ASTRONOMIA PLASTYCZNA

Negatywne doświadczenie empiryczne może stać się przesłanką postępu i rozwinąć daną dziedzinę nauki tylko wtedy gdy będzie „drążoną” bazą empiryczną zjawiska (niezbyt trafnie nazywaną analogią). Zawsze nowy kontekst dziedziny, wejście w nowy wymiar badań, poszerzenie horyzontu przestrzennego rodzi odkrycia (tak było np. ze skokiem cywilizacyjnym po odkryciu Ameryki i z przełomem w mikrofizyce po odkryciu niektórych nowych technologii, np. laserów, układów scalonych, pół- i nadprzewodników itp.; tak też wchodząc w nowy rozdział życia czuje się startujący doktorant); tu jednak pewne znaczenie mobilizujące mają negatywne zdarzenia. Dlaczego tak jest?

W setiologii kontakt, wiedza o kulturach starożytnych jako analogii dla setiocywilizacji (i przy występujących tu problemach kryptograficznych – chodzi o zrozumienie i odczytanie niektórych języków starożytnych – tu znany był np. tzw. kamień z Rosetty) uświadomiły uczonym i światu znaczenie nauki i dziedzin ścisłych (matematyki) jako pan-języka (pomysł języka kosmicznego lincos Freudenthala) oraz znaczenie techniki, dziedzin przyrodniczych, w domyśle też humanistycznych (literatury, sztuki, muzyki, teologii itp.) jako wizytówek ludzkości w szerszym, kosmicznym kontekście. Co jest tu istotne – opierało się to na doświadczeniu negatywnym – braku odebrania setio-, a nawet biosygnału. W każdym razie tu nastąpiło sięgnięcie do odpowiedniej, związanej z setiologią, rzeczywistości empirycznej i doświadczeniowej bazy danych.

Podobnie jest z egzolunarystyką i astronomią plastyczną, która ma ambicje być impulsem katalizującym wiedzę na temat egzolunarny (przy, jak dotąd, nie stwierdzeniu istnienia egzoksiężyców). To musi być wniknięcie w realność lunarną i realizacja wiedzy o niej.

Chodzi tu np. o: zależności orbitalno-matematyczne (np. prawa Keplera i grawitacji Newtona); teorię pływów (podobnie jak przy niektórych dużych księżycach Jowisza i Saturna); problem wody w ogóle, w tym endohydrosfery (jowiszowa Europa, saturnowy Enceladus), ekstremofilologii (ocean Europy?); historię księżyców – impakty (saturnowy Tytan i pokometarne zbiorniki wody czy panspermiczne zjawiska na Europie); stepowienie, pustynnienie (Mars?); zmiany klimatyczne (Wenus, neptunowy Tryton); geologię, geofizykę, magnetyzm globów (jowiszowy Ganimedes - problem pola magnetycznego); problem atmosfery (Tytan), hydrologii (uranowy Ariel), glacjologii (jowiszowa Kallisto), mineralogii (Mars, Księżyc), geomorfologii (pofałdowana powierzchnia Europy); całą biologię i egzobiologię oraz bioastronomię – w formie flory, fauny i floro-fauny; technikę związaną z egzoglobami – bazy, pojazdy, stacje robocze, terraforming, telemetrię (Mars); architekturę baz, socjologię zasiedlania (Kallisto); gospodarkę zasiedlania, inne problemy zagospodarowania (Księżyc i planetoidy – górnictwo).

To wszystko dotyczące egzoksiężyców ma swoje materiały źródłowe w księżycach i planetach (w tym Ziemi) naszego układu. Zajęcie się tymi wszystkimi sprawami przez astronomię plastyczną może wypełnić pustkę (jak na razie słabo empiryczną) przestrzeni egzolunarystyki.

Materiały źródłowe:

„Jak działa wszechświat?Księżyce”, Discovery Science, stacja tv, 17.10.2011.

R. Poleski, “Poszukiwanie planet ekosferycznych. Czy na planetach pozasłonecznych może istnieć życie?”, „Astronautyka”, 2002, nr 2.

C. Sagan, „Błękitna kropka. Człowiek i jego przyszłość w kosmosie”, Prószyński i S-ka. Warszawa 1996.

„Układy planetarne wokół gwiazd”, „Urania – Postępy Astronomii”, 2001, nr 5.

R. Zubrin, „Narodziny cywilizacji kosmicznej”, Prószyński i S-ka, Warszawa 2003.

„Żyć i umrzeć na innej planecie. Niebieski księżyc”, National Geographic, stacja tv, 25.11.2007.

Powyższe rysunki autora jako ilustracja egzolunarystyki przedstawiają powierzchnię, formy życia i przyszłą obecność człowieka na księżycach odkrytych planet pozasłonecznych.

Spojrzenie – egzoksiężyc planety HD 28185 B

Daleki świat o zmiennym klimacie – egzoksiężyc planety HD 92788 B

Punkt zwrotny – lodowy mglisty świat: egzoksiężyc planety HD 10697 B

Czas letniego popołudnia – egzoksiężyc planety HD 213240 B