WIZJA ASTRONOMII PLASTYCZNEJ. EGZOMEGALUNARYSTYKA JAKO NAUKA
Egzolunarystyka i związana ściśle z nią astronomia plastyczna mają sens tylko wtedy, gdy istnieją księżyce planet pozasłonecznych oraz gdy ma sens astronautyka egzolunarna. To zaś wystąpi tylko wtedy, gdy istnieją egzoekoksiężyce, czego z kolei warunkiem jest istnienie egzomegaksiężyców, czyli gdy sens ma egzomegalunarystyka, czyli istnieją duże księżyce egzomegaplanet (w zasadzie może to też dotyczyć i egzoplanet w ogóle, jednak mniejsza wtedy jest szansa istnienia w tym przypadku megaksiężyców). Wiadomo, że istnieje przedmiot megalunarystyki w postaci licznych dużych księżyców planet w Układzie Słonecznym, przede wszystkim planet wielkich.
Wszystko to sprowadza się do odpowiedzi na pytanie o częstość występowania lawinowego, wykładniczego tworzenia się z mgławic okołogwiezdnych dużych globów. Najczęściej odbywa się to drogą najpierw zlepiania się brył, potem grawitacyjnej akrecji globów małych, potem większych, wreszcie bardzo dużych sferycznych – tak w zasadzie powstały wszystkie duże globy w naszym układzie planetarnym. Tu istniały lokalne obszary tworzenia się dużych globów – np. w obrębie dysków protoplanetarnych wokół dużych megaplanet – tak jak w dysku protoplanetarnym wokółsłonecznym.
Zatem nasilona powszechność istnienia takich mechanizmów w naszym systemie planetarnym pozwala z dużym prawdopodobieństwem przenieść go na egzoukłady planetarne. Dowodem tego jest też astronomia dysków protoplanetarnych już obserwowanych wokół innych gwiazd – to wszystko tam odbywa się mniej więcej tak, jak w Układzie Słonecznym – istnieje cała morfologia tych dysków, zniekształcenia, wybrzuszenia i przerwy - dynamika tych układów ma charakter powszechny.
Istnienie empirycznego przedmiotu badań jest warunkiem, aby nauka nie była wyłącznie spekulacją czy wręcz pseudonauką (tak jak jest to udziałem ufologii). Podobny problem występuje przy takich młodych dziedzinach i teoriach, jak np. kosmologia i teoria strun, które dopiero w ostatnich latach stały się (lub powoli stają się, jak przy teorii inflacji, teorii strun i M-teorii) pełnoprawnymi naukami. To samo odnosi się do egzobioastronomii, czyli bioastronomii obejmującej obszar poza Układem Słonecznym.
Niezbędność obecności w egzolunarystyce plastycznej elementów takich jak astronautyka egzolunarna wynika z formalno-metodologicznego ustawienia astronomii plastycznej, która powinna być wizją, a taką będzie tylko wtedy, gdy będzie obejmować wiele prac, a to z kolei zajdzie tylko wtedy, gdy obrazy będą różne, czyli będą coś przedstawiać (malując same gwiazdy i nieba egzoksiężyców daleko się nie zajdzie – z przyczyn głównie warsztatowych). Z drugiej strony w zasadzie astronomia plastyczna może bazować na egzoastronautyce egzoplanetarnej. Jednak jak dotąd nie znamy stwierdzonych ekosferycznych egzoplanet typu ziemskiego, a to jest konieczne dla tego, aby sens miała w ogóle związana z nimi astronautyka. To jednak może się stać w każdej teoretycznie chwili – teraz lub wkrótce. To jednak i tak nie podważyłoby wielkiego potencjału poznawczo-praktycznego, jakim jest właśnie egzolunarystyka. Myślą przewodnią obecnego tekstu jest to, że istnieją pełne życia duże księżyce planet pozasłonecznych i kiedyś człowiek będzie mógł je zagospodarować. Stworzenie punktu wyjścia i planu na – rzecz jasna – długi czas zanim to będzie możliwe dla tego rodzaju działań, a wstępnie ich eksploracji, ma sens już obecnie – i to właśnie realizuje astronomia plastyczna. To przecież jedynie najbliższe nam, sąsiednie układy planetarne.
Powyższe rysunki autora jako ilustracja egzolunarystyki przedstawiają powierzchnię, formy życia i przyszłą obecność człowieka na księżycach odkrytych planet pozasłonecznych.
Materiały źródłowe:
„Jak działa wszechświat? Księżyce”, Discovery Science, stacja tv, 17.10.2011.
R. Poleski, “Poszukiwanie planet ekosferycznych. Czy na planetach pozasłonecznych może istnieć życie?”, „Astronautyka”, 2002, nr 2.
„Układy planetarne wokół gwiazd”, „Urania – Postępy Astronomii”, 2001, nr 5.
R. Zubrin, „Narodziny cywilizacji kosmicznej”, Prószyński i S-ka, Warszawa 2003.
„Żyć i umrzeć na innej planecie. Niebieski księżyc”, National Geographic, stacja tv, 25.11.2007.
Susza – egzoksiężyc planety HD 210277 B
Skalno-rzeczne zaczątki życia (pewnej sondy) – egzoksiężyc planety HD 28185 B
Obchód rezerwatu – egzoksiężyc planety HD 10697 B
Wyprawa – egzoksiężyc planety HD 28185 B
Zobacz galerię zdjęć:
Komentarze
Pokaż komentarze (2)