WIZJA ASTRONOMII PLASTYCZNEJ
PODRÓŻE MIĘDZYGWIEZDNE - ZARYS PROBLEMU
Wstępem do eksploracji pozasłonecznych układów planetarnych i egzoksiężyców oraz podróży międzygwiezdnych jest zasiedlenie Układu Słonecznego. Szczególna rola przypada tu Marsowi i układom planet zewnętrznych. Odkrycie licznych planet pozasłonecznych uczyniło uzasadnionym opracowanie różnych projektów podróży międzygwiezdnych.
Przedstawiona tu i ilustrowana, rozlokowana na egzoksiężycach wokół różnych ekosferycznych egzoplanet, przyszła cywilizacja ludzka, sięga jedynie najbliższych Słońcu gwiazd – tylko bowiem tu perspektywa praktyczno-astronomiczna jest obecnie realna. Istnieją bowiem już teraz stosowne struktury organizacyjno-badawcze w dziedzinie astronomii, np. stowarzyszenie do badań astronautycznych pobliskich pozasłonecznych układów planetarnych ExNPS (Exploring Neighbouring Planetary Systems – Eksploracja sąsiednich układów planetarnych).
Do opuszczenia Układu Słonecznego wymagana jest tzw. trzecia prędkość kosmiczna – 16,7 km/s, co nie jest trudne, biorąc pod uwagę większe osiągi współczesnych rakiet, tym bardziej, że mogłaby ona początkowo być mniejsza przy wykorzystaniu wspomagania grawitacyjnego, np. Jowisza lub Słońca (tu prędkość ucieczki wynosi 617 km/s). Jako pierwsze obszar poza Układem Słonecznym zbadają sondy automatyczne. Po części to już się udaje. Ku gwiazdom lecą cztery sondy – Pioneery obecnie z szybkością 2,3 j.a./ rok, a Voyagery – 3,4 j.a./rok.
Podróże międzygwiezdne są sprawą trudną, energochłonną i kosztowną, jednak w ciągu ostatnich 500 lat od czasów wypraw Kolumba do dziś zasięg techniczny człowieka zwiększył się 80000-krotnie (obecnie dystans Ziemia-Mars), tak więc możliwe, że w najbliższych 500 latach ta sama proporcja, a nawet większa, zważywszy nowoczesność cywilizacji współczesnej i przyszłości, uczynić może osiągalnymi podróże międzygwiezdne.
Największym, kluczowym problemem podróży międzygwiezdnych jest technika samych napędów rakietowych. Jeden z ostatnich raportów w USA nt. technik komunikacji kosmicznej głosił, że na możliwość szybkiego, np. w ciągu ok. 40 lat, osiągnięcia najbliższych układów gwiezdnych przez próbniki, pozwolić mogą jedynie trzy napędy: tzw. napęd zdalnego przekazu energii – żagle świetlne, termojądrowy i na antymaterię. Z tego realną możliwością dziś jest jedynie ten pierwszy. Poza tym istnieją tu projekty innych napędów, np. fotonowy.
Powyższe rysunki autora przedstawiają cel podróży międzygwiezdnej – powierzchnię, formy życia i przyszłą obecność człowieka na księżycach odkrytych planet pozasłonecznych.
Bibliografia:
P. Halpern, „Łowcy planet”, Amber, Warszawa 1999.
H. M. Harris, „Żagle świetlne”, „Świat Nauki”, 1999, nr 4.
A. Marks, „W poszukiwaniu kosmitów”, Ludowa Spółdzielnia Wydawnicza, Warszawa 1980.
„Układy planetarne wokół gwiazd”, „Urania – Postępy Astronomii”, 2001, nr 5.
R. Zubrin, „Narodziny cywilizacji kosmicznej”, Prószyński i S-ka, Warszawa 2003.
Marzenie – egzoksiężyc planety HD 28185 B
Wyzwania nowego środowiska – egzoksiężyc planety HR 810 B
Suchy klimat odległego świata – egzoksiężyc planety HD 92788 B
Wspólne miejsce – różne światy – egzoksiężyc planety HD 10697 B
Zobacz galerię zdjęć:
Komentarze
Pokaż komentarze (2)