Astronomia plastyczna II (13) – problem egzolunarystyki

ASTRONOMIA PLASTYCZNA JAKO TECHNIKA W ASTRONOMII
TEST – OSTATECZNA WERYFIKACJA

Poligonem doświadczalnym, terenem, który sprawdzić może czy astronomia plastyczna definitywnie coś odkrywa i wnosi do astronomii, jest nauka o księżycach planet pozasłonecznych – egzolunarystyka.

Zajęcie się przez astronomię plastyczną egzolunarystyką, mimo że ona jak dotąd nie odkryła żadnego księżyca egzoplanety, może znacznie rozwinąć tę dziedzinę. Proces odkrywania egzoksiężyców prawdopodobnie powtórzy batalię związaną z poszukiwaniem i odkrywaniem egzoplanet. Jednak w historii astronomii bywało, że negatywny wynik doświadczenia (zbiór pusty, ale nie do końca – chodzi tu o badania egzobiologiczne Marsa przez Vikingi w 1976 r. i meteorytów marsjańskich, głównie ALH84001) nie był porażką. Tutaj pozwoliło to na przedefiniowanie pojęć bioastronomii i dostrzeżenie pewnych nowych prawidłowości. Podobnie astronomia plastyczna jako gruntowna wiedza o egzoksiężycach niektórych egzoplanet (np. HD 28185 B, HD 10697 B i HR 810 B) umożliwia spojrzenie na temat w nowy sposób.

Tutaj swoista magia empiryki – w jakiejkolwiek (nawet nietypowej) jej postaci – promieniuje odkrywczo na całe zjawisko, związane z danym egzoglobem. Podobnie efekt cieplarniany na Wenus, era lodowcowa na Marsie i osteoporoza, nasilona pod wpływem nieważkości u astronautów, ustawiły na celowniku, niczym wycinek tkanki badanej pod mikroskopem lub podobny efekt kosmiczny obserwowany dogłębnie przez teleskop, jeden z aspektów danego zagadnienia, wzbogacając wiedzę o nim (tu z dziedziny klimatologii, ortopedii medycznej i astronomii). W taki sam sposób astronomia plastyczna pogłębia problemy egzolunarystyki. Ewentualne odkrycie ma tu postać niepewną, a przez to całkowicie uzasadnioną.

Racja metodologiczna i teoretyczna bowiem (wiele do fizyki współczesnej wniosła teoria) jako realna werbalizacja, np. plastyczna, trafne postawienie problemu jako cel, wyzwanie i wejście w tzw. sytuację tworzenia generującą nowe informacje i wiedzę egzolunarystyczną jest właściwym tropem ku jego rozwiązaniu. Wiele tu może wnieść wiedza o księżycach Układu Słonecznego jako przykład obiektów z efektem cieplarnianym (Tytan), magnetosferą (Ganimedes), dużej masie (wiele megaksiężyców planet wielkich) i endohydrosferą (Europa, Enceladus). Rozwój wiedzy opiera się głównie na kompensacji. Podobnie w dyskusji oponent zaprzecza, dzięki czemu broniący tezy wymyśla trafne odpowiedzi. Zawsze rozwijamy się, gdy jest coś do zbadania, gdy czegoś nie wiemy. Jednak musi tu zajść, np. inkubacyjny, proces rozwiązywania danego problemu, przełamywania impasu, realizacja danego zadania (porażki często wzmacniają). Tylko wtedy astronomia plastyczna (niczym zraniony małż tworzący piękną perłę) rozwinie egzolunarystykę.

Powyższe rysunki autora jako obrazy astronomii plastycznej przedstawiają powierzchnię, formy życia i przyszłą obecność człowieka na księżycach planet pozasłonecznych.

Rozkwit flory – egzoksiężyc planety HD 10697 B
Przy ognisku – egzoksiężyc planety HD 28185 B
Odmiany życia – egzoksiężyc planety HD 28185 B
Kontrowersje – egzoksiężyc planety HD 10697 B

Materiały źródłowe:

R. Miller, „Astronomiczne wizje Chesleya Bonestella”, „Świat Nauki”, 1994, nr 7.
C. Sagan, „Błękitna kropka. Człowiek i jego przyszłość w kosmosie”, Prószyński i S-ka, Warszawa 1996.

Tagi: hd 10697 b, hd 28185 b