METODOLOGIA ODKRYĆ W NAUKACH PRZYRODNICZYCH I ŚCISŁYCH
WIZJA ASTRONOMII PLASTYCZNEJ
3.1 AKCELERACJOLOGIA – NOWA DZIEDZINA NAUK PRZYRODNICZO-ŚCISŁYCH
W obszarze psychologii kosmicznej – twórczości wyłania się jej najważniejsza pod-dziedzina. Jest nią teoria akceleracji – akceleracjologia, czyli teoria odkryć (naukowych). Ona charakteryzuje i opisuje to wszystko, co jest odpowiedzialne za przełomowe odkrycia – wynalazki, metody i teorie itp.
Akceleracja jest konstruktem teoretycznym, pojęciem związanym z pewną fazą biografii, pojawiającą się po fazie reintegracji. Ważny jest tu fakt, że jest to faza, tak jak lód i para wodna stanowią fazy wody. Faza ta ma swoją istotę, czynnik najbardziej dla niej charakterystyczny, który ją wyróżnia. Dla reintegracji takim czynnikiem jest zapis (pismo) (formuła: w > 0 ⇔ Su(f) > 0). Co więc jest istotą akceleracji?
Istotą tej fazy jest publikacja. Ona uruchamia tzw. strukturę wtórnego matrycowania, dynamizuje ją i wyraża. Zwykle jest to związane z jakąś technologią. Może nią być np. druk, media (nowe media) czy Internet (bądź w przypadku dziedzin związanych z formami artystycznymi – ekspozycja (spotkanie twórcze, np. wystawa)). Tak czy inaczej powyższe czynniki formują odkrycie. Można tu zapytać, jaki jest matematyczny zapis akceleracji, podobny do powyższego, właściwego dla reintegracji. Jaka jest zatem matematyka publikacji?
Odpowiedź może kryć się w strukturach i zjawiskach związanych z twórczością o znaczniejszej wartości. Przecież samo namalowanie bardzo dobrego obrazu (np. „Bitwy pod Grunwaldem” przez J. Matejkę) nadaje mu wystarczającą wartość niezależnie od tego, czy został on opublikowany. Wiersze pisze się i maluje obrazy „po nic i dla nikogo” – już samo kompetentne wypowiedzenie się i uprawianie tej dziedziny, dowodząc istnienia dużego talentu intelektualnego jest na tyle ważnym wydarzeniem, że przekracza potencjalny próg publikacji (i zwykle takie dzieła prędzej czy później zostają opublikowane).
Pewien trop wskazuje tu też na fenomen, zjawisko tzw. hiper-teorii. Hiper-teoria to takie dzieło (niejako absolutne) o wyjątkowej wartości, powstałe na zasadzie trafnej, prawdziwej teorii jakiegoś ważnego zjawiska przyrodniczego.
Mimo to otwartą kwestią jest matematyka akceleracji. Spostrzeżenie, że tutaj krzywe rozwoju zaczynają „wariować” i przechodzić w wykładniczość jest jedynie czysto oglądowe – kwestia formalnego wzoru publikacji pozostaje odrębną sprawą. Wydaje się jednak, że opis i charakterystyka zjawiska wyjątkowo wtórnego matrycowania może trafić w sedno problemu. Jest to zarazem ilość, ale też i nowa JAKOŚĆ (talentowa, tu wartościowa, pożyteczna, cenna, produktywna, ważna, nadająca sens życiu itd.) – reszta jest wtórna. Ponieważ w fazie reintegracji funkcjonuje zapis w=at, w fazie akceleracji zaś w=katn, więc istotą akceleracji jest czynnik n, tak jak istotą reintegracji czynnik a.
Wydaje się też, że cząstka i pierwiastek astronomii w twórczości, jako jedno z wyzwań epoki, jest takim aktem silnie publikacjogennym, a przez to akceleracjogennym, umożliwiającym w przyszłości powstanie następnej fazy – hiper-akceleracji (również i tu otwarte pozostaje to, co – tak jak wcześniej reintegrację zapis, a akcelerację publikacja – i ją wyróżnia), z czym wiązać się może ZAISTNIENIE W ŚWIECIE. Każdy tu skrycie marzy czasem, aby i mu się „udało” (jednak i tu najważniejszy jest wytwór, nie zaś tzw. sława).
Tym, co wyróżnia takie osiągnięcia, jest krańcowe wykroczenie poza tzw. regułę F. Bacona (że człowiek już nic nowego nie wymyśli, będąc skazanym na ciągłe „wymyślanie prochu”).
3.2. AKCELERACJA PIONOWA I POZIOMA
Istotą przełomu kambryjskiego w ewolucji życia na Ziemi było nie tylko osiągnięcie wysokiego poziomu rozwoju (ewolucja pionowa) (np. w postaci nowych, wyżej zorganizowanych, „doskonalszych” gatunków, takich jak grupa kręgowców), ale i rozwój „wszerz”, polegający na różnorodności, bogactwie grup biologicznych (ewolucja pozioma).
Podobna prawidłowość występuje w rozwoju twórczym człowieka. Tu faza akceleracji to nie tylko jakość, znaczące, wartościowe odkrycie, swoista „doskonałość”, ale i sam fakt, że pojawia się znaczne bogactwo i wielopostaciowość form morfologicznych twórczości, czyli zachodzi po prostu to, że człowiek ma dużo do powiedzenia ludziom. A więc ma miejsce nie tylko awans, ewolucja pionowa, ale i ewolucja pozioma (twórcza radiacja adaptatywna).
Powyższe rysunki autora przedstawiają jedno z powyższych wyzwań, idei i celów świata – eksplorację kosmosu. Tu widać powierzchnię, formy życia i przyszłą obecność człowieka na księżycach odkrytych planet pozasłonecznych.
Nowy Czas na księżycu – egzoksiężyc planety HD 10697 B
Problemy z wyprowadzeniem czworonożnika niebieskogłowowego – egzoksiężyc planety HD 28185 B
Materiały źródłowe:
E. Curie, „Maria Curie”, Państwowe Wydawnictwo Naukowe, Warszawa 1983.
R. Kurzweil, „Osobliwość” (w:) J. Brockman (red.), „Nowy Renesans. Granice nauki”, Wydawnictwo CIS, Warszawa 2005.
A. I. Miller, „Imperium gwiazd”, Wydawnictwo Albatros Andrzej Kuryłowicz, Warszawa 2006
Tagi: hd 10697 b, hd 28185 b, akceleracja
Zobacz galerię zdjęć:
Komentarze
Pokaż komentarze