EPITAFIUM I NOWE ŻYCIE

EPITAFIUM I NOWE ŻYCIE

Było wczesnowiosenne, marcowe przedpołudnie 2025 roku. Dziewczyna pośpiesznie wyszła z domu. Przeszła przez ogród do furtki.

          Ogród po zimowym śnie powoli budził się do życia. Zakwitały pierwsze rośliny. Latem było tu pięknie. Upojnie pachniały jaśminy i magnolie. W części ogrodu, w sadzie od maja kwitły bajecznie kolorowe kwiaty, krzewy malin, sadzonki truskawek. I owocowe drzewa. Tak. Wszystko to było niczym sen. Często, śpiąc przy otwartym oknie, w upalne lipcowe noce śnił jej się ten niezwykły ogród. Dziewczyna mieszkała z ojcem w tym domu, otoczonym rozległymi sosnowymi lasami i trawiastymi, nadrzecznymi wzgórzami.

          Dzisiaj miała umówione spotkanie z młodzieżą w okolicznej szkole. A wszystko zaczęło się przed ośmioma laty...

          Miała wtedy piętnaście lat. Właśnie przeżyła swoją pierwszą nieszczęśliwą miłość... Cierpienie odrzucenia... Ostra depresja... Desperacki krok... Ledwie ją odratowano. Potem lata pustki i bezsensu...

           Pewnego dnia 2019 roku zaszło w jej życiu dziwne zdarzenie. Przypadkowo wpadła w jej ręce pewna książka. Ot, zwykły podręcznik astronomii. Książka jednak nagle całkowicie ją pochłonęła. Choć była trudna, dziewczyna przeczytała ją jednym tchem. Wtem uświadomiła sobie jedna rzecz. Wiedziała, że odnalazła własny sens życia. Zaczęło się jej nowe życie. Jak Feniks narodziła się po raz drugi. Stopniowo nowa astronomiczna pasja wciągała ją coraz bardziej. Czytała, wciąż pochłaniała kolejne pozycje z tej dziedziny.

          Pewnego dnia na jej osiemnaste urodziny jej ojciec zbudował dla niej w ogrodzie kopułę teleskopową. Teleskop sprawił jej radość, wielką radość. Wkrótce też dołączyła do niego siatka, tym razem radioteleskopu. Dziewczyna odtąd podczas letnich gorących nocy obserwowała niebo, roziskrzone tysiącem, widocznych dzięki nieobecności miejskich świateł gwiazd, niebo. Szczególnie zajmowała ją tematyka bioastronomiczna i poszukiwanie inteligencji kosmicznej...

          Pewnej sierpniowej nocy zaszło niezwykłe zdarzenie. Nieprawdopodobne, jednak swym małym ogrodowym radioteleskopem odebrała realny setio-sygnał. Natychmiast określiła jego współrzędne. Sygnał dochodził od znajdującej się 132,8 lat świetlnych od Ziemi gwiazdy. Dziewczyna natychmiast  przez Internet powiadomiła o tym inne obserwatoria. Dokonała odkrycia!

          Pewnego jesiennego dnia 2023 roku, po kilku miesiącach w jej domu zadzwonił telefon. Mężczyzna mówił po angielsku, choć ze szwedzkim akcentem. Przekazał jej wiadomość. Wiadomością było orzeczenie Komitetu Noblowskiego. Tak. To była prawda. Stało się!

          Dziewczyna wkrótce doszła do szkoły. Weszła do budynku. Nie chciała spóźnić się z wykładem z astronomii…

          Słońce, choć przedwiosenne, świeciło już intensywnie.

Jest XXIV wiek. Astronauci z Ziemi odwiedzają zidentyfikowany wyżej księżyc, pełniący rolę planety, krążący wokół jego egzoplanety, skąd pochodził odebrany w 2022 roku sygnał. Nie ma już żyjącej na tym globie cywilizacji. Jako pozostałość po niej znaleziono nadajnik. Urządzenie zawierało w sobie wiedzę o jej życiu, osiągnięciach, kulturze. I o innych galaktycznych cywilizacjach. Księżyc nie ma już atmosfery, pozostały jedynie ruiny budowli po obcej kulturze. Jednak jak Feniks z popiołu odradza się odkrywane tam nowe życie w postaci różnobarwnych kryształów, które reagują na kontakt z ludźmi.

Księżyc megaplanety (o śr. półosi orbity 1,6 j.a., obiegającej gwiazdę centralną co 759 dni, masie 3,7 mas Jowisza, mimośrodzie 0,31) w układzie gwiazdy HD 213240 typu G4IV, jasności 6,81 mag., odległej o 132,8 l.ś. (40,75 pc). Temperatura planety księżyca od -29^oC do +63^oC. Glob o typie pierwotnie wilgotno-zimno-pustynnym. Na księżycu zaszły jednak wtórne zaburzenia procesów atmosferycznych.

To, co tu zadziwia, to niecodziennie znajomy wygląd setio-budowli. Jednak trzeba pamiętać, że Ziemia od pierwszej połowy XX wieku śle radiowy i telewizyjny przekaz w kosmos… Jest tu wiele jeszcze niewyjaśnionych tajemnic – taki już jest kosmos.

Powyższy rysunek autora przedstawia powierzchnię, formy setiologicznego i innego życia i przyszłą obecność człowieka na księżycu odkrytej planety pozasłonecznej.

Epitafium i Nowe Życie - egzoksiężyc planety HD 213240 B

Tagi: hd 213240 b, seti, egzolunarystyka