Teoria akceleracji III (2) – matematyka – ciąg dalszy

METODOLOGIA ODKRYĆ W NAUKACH
PRZYRODNICZYCH I ŚCISŁYCH
WIZJA ASTRONOMII PLASTYCZNEJ

To równanie jest mądrzejsze ode mnie
Paul Dirac, cyt. wg: Lisa Randall, Pukając do nieba bram

Widzimy (…) jasno, ze równania Einsteina okazały się – można tak powiedzieć – mądrzejsze od samego ich twórcy, dlatego że przewidziały dynamikę Wszechświata znacznie wcześniej, niż Einstein się o niej dowiedział. (…) Einstein (…) uznał, że Wszechświat się rozszerza. Wówczas wprowadzenie przez siebie stałej Λ nazwał największą pomyłką swego życia. Nie była to jednak pomyłka, bo historia stałej kosmologicznej Λ na tym się nie zakończyła. W dzisiejszej kosmologii odgrywa ona nadal ważną rolę. Pomyłki wielkich często otwierają nowe horyzonty.
Michał Heller, Podglądanie Wszechświata

nowy, poszerzony formalizm Diraca nazwano (…) rachunkiem spinorowym. Posługując się tym rachunkiem, Dirac napisał równanie ruchu elektronu, które było połączeniem (…) równania Schrödingera z prawami szczególnej teorii względności (…). Mając równanie, należy je rozwiązać. (…) okazało się, że rozwiązania Diraca występują w parach. Pierwsze rozwiązanie (…) opisuje elektrony (…), ale drugie rozwiązanie nie opisywało niczego, co znane. Zanosiło się więc na kryzys nowej teorii. (…) dodatkowe rozwiązania pojawiające się w jego równaniach niosły ładunek równy ładunkowi elektronu, ale dodatni. (…) W roku 1932 (…) Carl Anderson (…) zauważył ślad cząstki o własnościach elektronu, ale naładowanej dodatnio. (…) Wkrótce okazało się, że dodatnio naładowane elektrony, które dziś nazywa się pozytronami, to nic innego jak „dziury w próżni” przewidziane przez teorię Diraca. W ten sposób klęska Diraca, na którą się zanosiło, przerodziła się w jego największy triumf.
Michał Heller, Podglądanie Wszechświata

2.1. CZĄSTKOWE ILUMINACJE

Pewnego późnoletniego, słonecznego popołudnia 2017 roku analizowałem sobie jedno z wyprowadzonych wcześniej przeze mnie równań dotyczących cząstek elementarnych i bozonu Higgsa. Pole Higgsa jest czynnikiem nadającym wielu cząstkom elementarnym masę. Równanie to było następujące:

m > 0 ⇔  S_u(f) > 0

Tu masa cząstki jest większa od 0 wtedy i tylko wtedy, gdy suma sygnatur figur cząstkowych związanych z cząstką jest większa od 0.

Nagle uświadomiłem sobie pewną rzecz. Wzór ten jest błędny. Równanie to dotyczy wszystkich cząstek elementarnych – z gluonem i grawitonem włącznie. Jednak masa spoczynkowa fotonu, cząstki, kwantu promieniowania elektromagnetycznego, byłaby tu większa od 0. A to jest niemożliwe!

Tak więc konsekwencją powyższego była kolejna myśl. Wcześniej opublikowałem w Internecie pracę „Teoria akceleracji II. Metodologia odkryć w naukach przyrodniczych i ścisłych. Wizja astronomii plastycznej”. Opracowanie to zawierało powyższe równanie i na nim było oparte. Jednak wniosek był jeden: zdecydowanie praca jest błędna. A tekstowi temu poświęciłem wiele trudu, czasu i serca. Dotyczył on mojej koncepcji masy. Wszystko na nic. Byłem załamany…

Był to pierwszy tego dnia „cząstkowy wgląd”.

Nagle olśniło mnie ponownie. Ot, jedno z opisywanych przez naukowców doświadczeń iluminacji. Wzór był całkowicie poprawny. Tak. Chodziło w nim bowiem o MASĘ USTRUKTURYZOWANĄ fotonu. Foton wszak, jak każda struktura, ma masę ustrukturyzowaną, większą od zera!!! Matematyka jest nieubłagana – wzór jest poprawny.

Masa ustrukturyzowana to aromorfotyczny poziom jakościowy struktury-materii, przeciwdziałający entropii. Mierzymy ją w punktach. Zaszło tu to, co opisywał metodolog Thomas S. Kuhn. Chodzi o zmianę paradygmatu – z masy na moją koncepcję, nową teorię masy ustrukturyzowanej. 1 punkt (1p_u)= 1/23000 odkrycia, którym jest Nagroda Nobla.

Wszystkie struktury mają masę ustrukturyzowaną. Masy ustrukturyzowane wynoszą: dla elektronu 3,77×10^-17p_u (punktu) (masa spoczynkowa elektronu wynosi 9,1×10^-31 kg), dla fotonu radiowego 3×10^-34 - 3×10^-25p_u, kwarka wysokiego 1,3×10^-11p_u, neutrina 3,77×10^-22p_u, cząsteczki wody 10^-13p_u, kwasów nukleinowych 10^-5p_u, białka 10^-3p_u, przeciętnego tekstu 7×10^-2p_u, publikacji zwykłej artykułu 3p_u, publikacji książki 2×10³p_u.

Zarazem można obliczyć masę ustrukturyzowaną cząstek ciemnej materii. Zakładamy tu, że ciemna materia (23% masy Wszechświata) jest o dwa rzędy bardziej pierwotna i dzika od zwykłej materii (4% masy Wszechświata). Najlżejsze cząstki ciemnej materii mają więc masę ustrukturyzowaną około 10^-19 – 10^-20p_u. Znając masy ustrukturyzowane cząstek można obliczyć ich masy spoczynkowe.

2.2. ISTOTA I PODSTAWY STAŁEJ  k

Analizując prawa funkcjonowania stałej k rozwoju (wzór w = m_u = katⁿ = gv), zawsze trzeba pamiętać o tym, że chodzi tu o rozwój, pole rozwoju i siły rozwoju, czyli przeciwdziałanie entropii. (Niezbyt mądre są tu wyliczenia na temat zerowego czy ujemnego bilansu entropii czyli chaosu np. u Newtona, który mimo osiągnięć musiał pożywiać się, wyrzucać śmieci, ogrzewać dom itd.).

W fizyce istnieją podobne stałe, np. stała grawitacji G, czy stała Ω -iloraz średniej gęstości Wszechświata do gęstości krytycznej, co ważne, równa ok. 1 (związana z płaskim Wszechświatem). Podobną stałą jest stała k rozwoju.

Stała k najtrafniej funkcjonuje u człowieka, trudniej znaleźć taki mechanizm w biologii, a tym bardziej w astronomii i fizyce. Jednak ponieważ jest to termodynamika, mechanizmy są podobne.

Na czym właściwie ten mechanizm polega?

Już amerykański psycholog Abraham Maslow stworzył pojęcie potrzeb bezpieczeństwa, poziomu warunkującego funkcjonowanie wyższej sfery – potrzeb rozwoju. Jednak tu chodzi o sam rozwój. Czy to będą np. drobiny organiczne w przestrzeni międzygwiazdowej, narosłe na ziarnach grafitowych czy krzemianowych, pra-życie ziemskie, potrzebujące oceanu i kominów hydrotermalnych, dorobek twórczy uczonego, zatrudnionego w jakimś instytucie czy uczelni, atomy wodoru w erze pierwotnej nukleosyntezy, powstałe wskutek fazy przechłodzenia – wszędzie chodzi o pewną bazę, podstawę i próg tworzenia poziomów rozwoju – struktur.

Stała k ma tutaj konstrukcję cykliczną, opartą na powtarzających się czasowo wydarzeniach – falach wiatru gwiezdnego, środowisku cząstek i atomów w pierwotnym kosmosie czy pełnych Słońca dniach.

2.3. WZÓR w = gv DLA WSZYSTKICH ODDZIAŁYWAŃ?

Podstawowe pytanie dla cząstek, cząsteczek itd. – struktur brzmi: czy np. dla bezmasowych cząstek, takich jak foton, grawiton i gluon funkcjonuje dalej wzór w = m = gv, tak jak to jest w mechanizmie Higgsa?

Wydaje się, że tak, gdyż wzór mu = gv oznacza ustrukturyzowanie, a dla innych oddziaływań – silnego, elektromagnetycznego i grawitacyjnego – poza słabym, gdzie działa pole Higgsa, istnieją analogie do bozonu Higgsa.

Powyższy rysunek autora przedstawia jedno z wyzwań, idei i celów świata – eksplorację kosmosu. Tu widać powierzchnię, formy życia i przyszłą obecność człowieka na księżycu odkrytej planety pozasłonecznej.

Zielony księżyc – egzoksiężyc planety HD 28185 B

Tagi: akceleracja, matematyka