Kampania prezydencka już w toku

Nie ma co się czarować, czeka nas 18 miesięcy wyborczych fajerwerków. Podchody trwały od dobrych kilku miesięcy, dziś - trochę symbolicznie, trochę nie - ruszyła na dobre. Pal licho kryzys, pal licho bezrobocie, pal licho autostrady, pal licho euro (choć to może nie) i EURO. Będziemy się kłócić o Wałęsę, finansowanie partii, krzesła na szczytach UE i inne tego typu nośne medialnie bajery.

Zawieszenie finansowania partii (w odróżnieniu od całkiem sensownych propozycji
ograniczenia puli środków i zasad ich przyznawania) to wysokiej klasy populizm, który nie ma szansy przejść. To dlaczego osobiście bierze go osobiście na klatę premier, a nie któryś z zagończyków? Bo kombinuje, że wzbudzi sympatię u elektoratu - on chciał oszczędzać, a zły PiS nie pozwolił. Dziś ktoś zada pytanie o wydarzenia w Sejmie Panu Prezydentowi, ten w swoim stylu odpowie, i wniosek jedyny możliwy do wyciagnięcia narzuca się.

On jest mężem stanu czułym na ludzkie, obywatelskie lęki! I w wyborach pokona Lecha Aleksandra K., aktualnego rezydenta Pałacu. Głosujcie ludziska, głosujcie. A że lepiej by było sprawować realną władzę jako premier? Brednie, w ten sposób nie przechodzi się do historii. Na stolcu zasiąść trza.

Po woltach roku 2005 twierdzę - ten system władzy aż taki zły nie jest. Ciężko coś naprawić, ale równie ciężko zepsuć. A to już sukces. W tej układance jednak coś zgrzyta - urząd prezydenta ma zbyt wysoki prestiż w stosunku do możliwości polityka na tej posadzie. Przyjęło się, że prezydent jest symbolem całej klasy politycznej. I perspektywa wpisania się w listę Jaruzelski-Wałęsa-Kwaśniewski-Kaczyński- zwyczajnie zaślepia. Całkiem bystrych i wyrachowanych wydawałoby się facetów.