Palikot prezydentem...

Jeśli spełni się - choćby w 1/30 - sen Michała Karnowskiego i Janusz Palikot już za rok i miesiąc będzie kandydatem na prezydenta, oczywiście nie z PO, to... owca stanie się wilkiem, a wilk owcą? Jeśli dobrze rozumiem mechanizmy polskiej demokracji, to tak.

Jeśli...

Zabawna sprawa z tym Palikotem. Pełna zgoda, że cham, prostak, stukający w dno, a nawet gorzej*, najlepiej gdyby go nie było... w PO. Bo gdyby Janusz P. zaczął grać na siebie, stanął do wyborów prezydenckich i stworzył nową partyję, najlepiej lewicową, to z miejsca zyskałby poklask niezależnych nie lemingów dziennikarskich, i nie tylko. Oczywiście nie dlatego, ze osłabiałby Tuska, a dlatego, że polska scena polityczna potrzebuje takiej formacji. Nie z postkomunistycznymi korzeniami, a prowadzonej przez wyrazistą postać, o wysokiej inteligencji i wielu zdolnościach.

Ciekawe, że Platforma też idzie tym tropem. Symptomatyczne, że Palikot męczy się z finansowaniem własnej kampanii sam. Może nawet dziwne, że sprawa nie tylko wyciekła, ale nadal żyje. A z każdym dniem Januszkowi medialnych sojuszników z własnej partii ubywa, oj ubywa. Aż się przypomina gorące lato 2007 (prawie 40 stopni!), kiedy to Zbigniew Ziobro z niespodziewanymi efektami afery gruntowej zmagał się sam, zaskakująco sam.

* choć spotkałem się z opinią, że jak "poważni" politycy czynią/prawią podobne głupoty, to mądrzy ludzie nie tylko zajmują się nimi tygodniami, ale i doszukują w nich (znaczy głupotach) znamion wielkości. Coś w tym jest...