Notka nostalgiczna o jesieni wierszem

    Jesień brrrr, zupełnie bez powodu i z zaskoczenia. Później mnie zaskoczy zima, na samą myśl jestem chłodna. Postanowiłam dziś wrócić do formy wierszowanej bo wiersze są mi bliskie, kocham poezję i poetów zwłaszcza jednego, co to w dwóch osobach jest. Zapraszam wszystkich – notka jest w progresie może coś do niej dodam a może nie, ale raczej nie liczcie na to. Acha i tak przy okazji wiersza – gdyby ktoś miał jakieś pytania do celebów maści wszelakiej, zwłaszcza znanych poetów to chętnie zbiorę te pytania. Ale odpowiedzi nie oczekujcie chłe chłe…

 

Bez powodu idzie jesień
Minął sierpień mija wrzesień
Coś się może tu wydarzy
Od jednej fazy do fazy?

Liście z drzewa pospadają
Drożdże, zacier żyć mi dają
Piję bo chcę, chce bo muszę
Utopiłam w piciu duszę

Za to picie mnie wywalą
Prawa wszelkie zajumają
Tupnę na nich, wprawię w trwogę
A potem szybko dam nogę

Zima przyjdzie za opłotkiem
Znów napisze o tym notkę
Bo pisałam już o lecie
O jesieni i kotlecie

Lubię zimę no bo zima
To mrożone – dłużej trzyma
Jak za oknem butla chłodna
To od razu żem pogodna

A po zimie będzie wiosna
Ciągle myślę o tej wiośnie
Poleżę sobie na słonku
Bąki puszczając radośnie

Wiosna trawy zazieleni
Zacier słonko zarumieni
Walnę lufę może dwie
Będę trzeźwa albo nie

A po wiośnie będzie laaato
Cieplarniano i kudłato
Słomka w szklance, szklanka w płynie
Grill i balkon mnie nie minie

Kocham lato opalanie
Szybciej latem ma się banie
Bo jest cieeepło i bimberek
W żyłach wsiada na rowerek

Po lecie znowu jesień
I się zdziwię że znów wrzesień
Powód wcale się nie zmienia
Do wiecznego pitolenia

A tutaj my z Kulawym Genkiem na jednej z niekończących się imprez:

 

A morał z tego przepięknej urody wiersza jest następujący: Wiosna, lato, jesień, zima kto nie pije nie wytrzyma, czego i Wam życzę, oczywiście picia a nie niewytrzymania, chłe chłe.