Bazar...

Pierwsze moje wspomnienie Bazaru Różyckiego pochodzi z okresu, gdy miałam chyba 7- 8 lat… Pamiętam dobrze, że byłam tam z Mamą aby kupić wiosenny płaszczyk, bo to co było w sklepach nie za bardzo się na mnie nadawało. Płaszczyk był śliczny (tak go wtedy określałam). Był jasno-beżowy z niespotykanego wówczas u nas materiału o oryginalnej fakturze i pochodził najpewniej z jakiejś paczki „z Ameryki”, jak wtedy się mówiło…

Nie był tani i pamiętam jak Mama targowała się i wzdychała, że za drogi, a ja tak bardzo chciałam go już mieć. Miał prosty krój, a z tyłu patkę z dwoma guziczkami. I właśnie te wszystkie guziki były jego największą ozdobą i doskonale je pamiętam. Otóż były metalowe, złotego koloru, a na nich była wypukła postać psa – pudla, ozdobnie ostrzyżonego. Dziś to śmieszne, ale te guziki bardzo mi się wtedy podobały i moje koleżanki zazdrościły mi przez to tego eleganckiego płaszczyka…

Potem jeździłam tam od siebie tramwajem 13-tką zawsze wtedy, gdy trzeba było kupić coś nadzwyczajnego, czego nie było w sklepach: np. po modne drewniaki czy kolorowe rajstopy…

Parę dni temu musiałam być na Pradze, gdzie nie byłam chyba już 2-3 lata. Załatwiałam coś obok i nie mogłam się oprzeć, by nie zrobić zdjęć tego zasłużonego dla warszawskiego handlu miejsca. Tam czas jakby się zatrzymał i odżyły moje wspomnienia, stąd ta nieco sentymentalna wspomnieniowa notka…