Pianino...

Pianino w moim rodzinnym domu było odkąd sięga moja pamięć. Stało zanim jeszcze się urodziłam, bo gry na nim uczyli się moi starsi bracia. W dniu, w którym przyszłam na świat jeden z braci, który właśnie szedł z nutami pod pachą na kolejną lekcję muzyki, wpadł pod samochód, na szczęście odnosząc niegroźne dla życia obrażenia...

Mama bardzo dbała o naszą edukację i rozwijanie naturalnych uzdolnień, stąd wszyscy w swoim czasie chodziliśmy do ogniska muzycznego lub plastycznego. Ja brzdąkałam na nim jedną ręką ale widomo było, że nie jest to dla mnie. Ceniłam sobie jednak bardzo to, że stało w salonie, bo wchodząc na nie można było wykonywać fajne skoki na stojący w pobliżu tapczan... ;)

Szybko okazało się, że prawdziwy talent muzyczny ma tylko jedno z nas, środkowy brat i to właśnie on rozwijał go grając na pianinie tak długo, jak tylko był w domu, tzn. do czasu studiów. Bardzo lubiłam jak brat gra i on też to lubił i lubi nadal, skoro pianino ma od lat w swoim własnym domu.

Po wyjeździe brata na studia pianino stało długo nieużywane. Przez tyle lat tak mocno wrosło w otoczenie, że nikomu, chyba ze względów sentymentalnych, do głowy nie przychodziło, że stało się zawalidrogą w ciasnym mieszkaniu. Dopiero, gdy byłam na studiach Mama przed planowanym remontem uznała, że chyba już czas pozbyć się go z domu, bo nikt na nim nie gra i pewnie nie będzie. I tak pewnego dnia zniknęło zostawiając dziwną pustkę, do której trzeba było się przyzwyczaić. Pozostało we wspomnieniach i na kilku starych fotografiach...