miecz obosieczny

Treść głownych wydań wiadomości telewizyjnych, radiowych o prasowych pochłania od kilku dni jeden temat - lustracja w Kościele. Dziennikarze zostali zainspirowani jednym słowem "Wielgus". To słowo pobudziło, zainspirowało i zmotywowało wielką rzeszę redaktorów wielkiego, średniego i małego kalibru, aby w sprawie Kościoła i szpiegów w jego łonie wyrazić swoją opinię - bardziej lub mniej pochlebną. Nawet cieszę się z takiego obrotu sprawy. Uważam, że prawda i kłamstwo powinny być jasno wyrażane i nie powinny się między sobą zacierać. Szczególne znaczenie powinno to mieć, jeśli się odnosi do ludzi, którzy pragną piastować wysokie i eksponowane urzędy. Oczyszczanie kosztuje a nawet czasami boli. Tak dzieje się obecnie w Kościele. Wierzę jednak, że Kościół jest na tyle mocny, że da sobie radę i stanie się mocniejszy - w dobrym tego słowa znaczeniu.

Czekam jednak wciąż niecierpliwie na dalszy ciąg pobudzenia dziennikarskiego. Czekam na moment, gdy pierwsze strony gazet i główne wiadomości telewizyjne będą się rozpoczynały od wskazywania sprawców terroru i łamania ludzi przez 5o lat komunizmu w Polsce. Czekam na sprawiedliwe sądy i wyroki, które wskażą prawdę, kto był ofiarą a kto był katem.

Czekam również na moment, gdy środowisko dziennikarzy zajmie się swoim podwórkiem. Gdy przez kilka dni będziemy śledzić życiorysy i czytać teczki znanych i podziwianych dzisiaj dziennikarzy, którzy za kariery i wyjazdy zagraniczne podpisywali, zobowiązywali się, pisali raporty itp. 

Ufam, że miecz, który ścina dzisiaj głowy hierarchów Kościoła, zetnie też kilka wyszczekanych twardogłowych a jeszcze bardziej, że utnie łeb hydrze, która dusiła polskie społeczeństwo. Oby był to miecz obosieczny, który tak samo będzie ciął dogłębnie jak tnie dzisiaj.