Zbiór esejów jednego z najciekawszych autorów pokolenia, które wybudowało Muzeum Powstania Warszawskiego, to nowa publikacja krakowskiego Ośrodka Myśli Politycznej. Dariusz Gawin w głośnym eseju „Warszawa 1944: oślepiający blask wolności", który otwiera książkę, patrzy na tragedię Powstania Warszawskiego z perspektywy filozofii polityki. Dla autora Blasku i goryczy wolności powstańcza Warszawa to ucieleśnienie antycznej wspólnoty politycznej, w której obywatele-żołnierze podejmują walkę z śmiertelnym wrogiem. To III Rzeczpospolita, która przez dwa miesiące dawała poczucie absolutnej wolności. Z realistycznego punktu widzenia była czymś absurdalnym i z góry skazanym na klęskę. Gawin proponuje wyjście poza spór romantyków z realistami i proponuje zupełnie świeżą, nowatorską interpretację tego wydarzenia.
Podobną perspektywę przyjmuje autor w przypadku opisu mitu Marca 1968 r., wydarzenia Solidarności, obrachunków inteligencji z własną przeszłością i obecną tożsamością, czy pisząc o polityce historycznej i patriotyzmie.
Ta książka jest napisana przez inteligenta o inteligencji i dla inteligencji. Tej samej, której śmierć ogłosiła większość socjologów i ideologów. Przy czym nie jest to w żadnym wypadku książka hermetyczna, może ją czytać właściwie każdy. Pisana żywym językiem, z wielkim znawstwem i ogromną erudycją oddaje największe dylematy ludzi, którzy nie traktują otaczającej ich rzeczywistości w sposób bezkrytyczny.
Eseistyka Gawina ma tę zaletę, że dawno wygasłe spory, czy wydarzenia, na temat których powiedziano już wszystko, odzyskują w niej swój blask i stają się ważne dla kolejnego pokolenia ludzi nieobojętnych i niepokornych. Warto ją czytać, bo to pisarstwo najwyższej próby.
Dariusz Gawin, Blask i gorycz wolności, Ośrodek Myśli Politycznej, Wyższa Szkoła Europejska, Kraków 2006, stron 248
("Gość Niedzielny", nr 29/ 22 lipca 2007)
Komentarze
Pokaż komentarze (15)