Pomoc społeczna ze środków publicznych

Pomoc publiczna dla osób prywatnych powinna być udzielana oszczędnie - tylko w zakresie koniecznym czyli wtedy kiedy brak tej pomocy oznacza poważne zagrożenie dla życia i zdrowia osoby.
Pomoc publiczna powinna być udzielana w zgodzie z zasadą pomocniczości czyli w przypadkach gdy niższe szczeble orgaanizacji społecznej: rodzina, organizacje charytatywne i inne, nie udzielają pomocy w zakresie niezbędnym dla przeżycia osoby w zdrowiu. Zasadniczo pomoc publiczna powinnna być świadczona przez gminy, wyższe szczeble powinnny pomagać tylko wtedy gdy niższy szczebel np. w sytuacji powodzi nie jest w stanie potrzebnej ludziom pomocy zapewnić.
Generalnie pomoc publiczna powinna się ograniczyć do zapewnienia osobom minimalnych warunków potrzebnych do życia w warunkach nie zagrażających zdrowiu, czyli: dachu nad głową, wyżywienia i ubrania przy zachowaniu podstawowych warunków higieny.
Ogólnie władza publiczna nie powinna gwarantować utrzymania majątku obywateli utraconego w wyniku zdarzeń losowych obejmujących czy to pojedynczą osobę czy grupę osób: małą, dużą a nawet ogromną. Są jednak sytuacje kiedy tylko władza dysponuje środkami, które mogą uratować majątek o wartości, która wyraźnie przekracza koszty akcji ratunkowej. Wtedy władza powinnna zaoferować osobie przeprowadzenie akcji ratowania majątku, ale na jej koszt, przy czym zabezpieczeniem zapłaty powinien być uratowany majątek. Takie twarde stanowisko wynika wprost z fundamentalnej zasady demokracji, że wszyscy ludzie są równi wobec prawa. Jeśli państwo coś obywatelom gwarantuje to musi gwarantować zgodnie z zasadą równości wszystkim albo nikomu. Skoro państwo nie gwarantuje wszystkim posiadania np. domu albo choćby małego mieszkania to nie ma moralnego uzasadnienia, żeby od tej polityki w niektórych przypadkach odchodzić. W rzeczywistości wszelka pomoc państwa w odtwarzaniu majątku to praktyka ustroju klasowego, w której klasa posiadająca nieruchomości ma większe prawa od klasy dzierżawców.
Bacz