Chory człowiek XXI-wiecznej Europy, czyli uwielbienie dla (samo)

Rzeczpospolita pierwsza i pół (a raczej nawiązanie do powtórzenia pewnych oznak politycznych i mentalnych okresu sasko-stanisławowskiego) - oto co chyba można powiedzieć o czasach początku względnej wolności tego kraju, czyli o czasach postprotekcjonistycznych, jakie nastąpiły w tym kraju po kwietniu 2004 roku. szczególnie zaś o czasach najbardziej nam współczesnych. Zauważalne moim zdaniem symptomy: a) częscowy brak wizji i idei państwa i jego rozwoju liniowego, b) otwrate obce wpływy i gry interesów, c) zapamiętała nienawiść i pogarda wewnętrza obozów politycznych, d) błędne założenie możliwości oparcia sie na pomocy zewnętrzenj, e) jeszcze bardziej błędne założenie ze slabe państwo jest same w sobie dobre gdyż nikogo i nigdzie nie prowokuje ( teraz chodzi racze o grupy kapitałowe niz o wojska "ościennych potencji", f) zauważalny brak brania pod uwagę dobra znacznych grup społecznych, g) pełen abwiwalencji stosunek do spoleczeństwa, h) zapamiętąłość w dażeniu do destrukcji przeciwnika politycznego, czesto ze szkodą dla panstwa jako idei. - oto nasze grzechy pierworodne z XVIII wieku, objawiające sie boleśnie na naszych oczach w Polsce XXI wieku. "Polska nierządem stoi" - przestroga to czy wiecznie żywa idea?