Przeciek - tajny sąd i tajna prokuratura

 Prokurator Marcin M. miał otrzymać nieoficjalny przeciek o planowanym akcie oskarżenia przeciwko własnej osobie.

Zamiast stanąć wobec zarzutów, wykorzystał swoją pozycję, by zablokować sprawę jeszcze zanim akt został mu formalnie doręczony.

W tym celu złożył dwa zażalenia dotyczące moich kosztów (zdjęcia 1 i 2), próbując w ten sposób opóźnić i podważyć dalszy bieg postępowania.

Co istotne, robił to jeszcze przed opłaceniem i oficjalnym doręczeniem mu aktu oskarżenia (zdjęcie 3) - choć nie miał do tego żadnego prawa. Akt oskarżenia trafił do sądu 19 października 2017 roku. Od tego momentu toczyła się sprawa, aż w 2025 r. zostałam pozbawiona prawa do sądu, co spowodowało, że złożyłem skargę konstytucyjną 1 września 2025 r.   

Jako osoba, której dotyczyło postępowanie, powinien zostać natychmiast wyłączony ze sprawy, a jego działania można uznać za nadużycie stanowiska.

Kiedy w końcu udało się przełamać opór i sprawa ruszyła, a sąd wydał wyrok wskazujący, prokurator Marcin M. nagle przypomniał sobie, że ma immunitet – rzekomo źle uchylony.

Tylko jak to możliwe?

Człowiek z immunitetem, który od początku działał we własnej sprawie, pisał zażalenia i próbował blokować akt oskarżenia – teraz powołuje się na ten sam immunitet, żeby uniknąć odpowiedzialności?

To nie tylko rażąca sprzeczność, ale i pytanie o wiarygodność całego systemu, który pozwala, by prokurator mógł być sędzią we własnej sprawie.

Jego obrońca – ten drugi, Piotr D. – po umorzeniu sprawy z powodu „źle uchylonego immunitetu” coś tam jeszcze pisze o sprawiedliwości.

Najpierw Marcin M. działał sam, a potem wziął dwóch obrońców do sprawy prywatnoskargowej.

Teraz chce ode mnie 720 zł za pomoc prawną udzieloną przez jednego z nich.

Szczerze mówiąc – nie wiem, dlaczego pełnomocnika do napisania tamtych dwóch zażaleń nie wziął od razu.

Napisał je przecież sam – tylko jako kto?

Jako oskarżony czy jako czynny zawodowo prokurator?

 Następny akt spektaklu:

Patrząc na to wszystko, trudno oprzeć się wrażeniu, że w tej sprawie ktoś pomylił role – prokurator zamienił się w obwinionego, obwiniony w prokuratora, a system udaje, że nic się nie stało.

Bo przecież zawsze można powiedzieć, że „immunitet był źle uchylony”.

I wtedy nie ma winnych, nie ma odpowiedzialnych – jest tylko tajny sąd, tajna prokuratura i bardzo jawna bezkarność.