Polacy chcą normalnego rządu w normalnym kraju, gdzie ludzie wiodą normalny żywot. Żywot ludzi przyzwoitych, wolnych, żywot ludzi, którym żyje się coraz lepiej, z dnia na dzień, z miesiąca na miesiąc. Nic więcej.
/z ekspose premiera Tuska/
Wstyd mi za ten rząd; za ministrów-partaczy, za strumień głupoty wypływający z ich ust i ust ich mocodawców. Najbardziej bolesna jest jednak świadomość sposobu traktowania przez rządzących obywateli tego kraju. Znane i lubiane wystąpienie Waldemara Pawlaka w sprawie emerytur było tego najlepszym przykładem. Resztka mojej sympatii do „człowieka o kamiennej twarzy” wyparowała w jednej chwili. Szef koalicyjnej partii, której minister już zdążył pochować reformę OFE wraz ze swoją karierą parlamentarną mówi, że nie wierzy w emeryturę państwową. On – permanentny poseł nie wierzy w państwowe emerytury. Skoro człowiek z takim stażem i wizją pewnej emerytury poselskiej w nią nie wierzy, to co my mamy powiedzieć.
Myślę, że pan Waldek nie będzie musiał jednak liczyć na materialne wsparcie ze strony rodziny podczas swojej emerytury. Przez ostatnie dekady mógł uciułać parę groszy z pensji posła, premiera. Poza tym jako parlamentarzysta nie płacił choćby za podróże publicznymi środkami lokomocji, za bilety lotnicze krajowych linii. Nawet jeśli nie został wybrany na następną kadencję dostawał odprawę w wysokości trzech wypłat. Pamiętam też przymiarki obecnego wicepremiera do roli premiera w 1992r. Rządu nie stworzył, ale mówiło się wtedy, że za pieniądze podatników nabył drogą kupna bardzo drogi markowy garnitur. I jest oszczędność? Jest.
Jak mówi się w sejmie: Kto ma posła w rodzie, tego bieda nie ubodzie.
- Jednak z drugiej strony -jak mawiał Tewje Mleczarz, wicepremierjako miłośnik pięknych kobiet i nowinek teleinformatycznych, też ma wydatki. Nowe smartfony, iPady, palmtopy i nowe… wtopy.
Może rzeczywiście trudno mu cokolwiek odłożyć.
Jak powiedziało się „wice” trzeba powiedzieć coś o premierze. W końcu panowie zespawani są. A ostatni emerytalny spaw faktycznie trzyma mocno.
Na stronach URM-u wyczytałem, że w ciągu ostatnich 20 lat długość życia osób w wieku 65 lat wzrosła o 2,7 dla mężczyzn i o 3,3 dla kobiet do odpowiednio 80,1 i 84,5 lat.
Według danych GUS z 2008 r. mężczyźni żyliśrednio- 71,3 lat, kobiety - 80. Słowem premier nasz ma moc wydłużania życia (statystycznie). Żeby tak mógł wydłużyć autostrady… Pomarzyć zawsze można.
Jeśli na takich przesłankach oparta jest reforma emerytalna to możemy się spodziewać następnej za kolejne 10 lat. Dlaczego? W 1999r. dokonano reformy systemu emerytalnego również powołując się na "cyferki". Wmawiano nam wtedy, że „gdyby decyzja o wprowadzeniu nowego systemu emerytalnego nie została podjęta, wówczas w 2020r. wydatki na świadczenia emerytalno-rentowe stanowiłyby aż 22% PKB, natomiast 30 lat później byłoby to już 27% PKB.”
Reforma rozwiązała problemy emerytalne Polaków na... 12 lat.
Anno Domini 2012 serwuje się nam nową reformę, bo poprzednia była za słaba. Oparcie się na danych GUS ma być argumentem do jej wprowadzenia. Sprawdziłem te dane na przykładzie. Z cyferkami można zrobić wszystko.
Załóżmy, że Jan Kowalski w roku 1998 skończył 30 lat. W tym roku GUS daje mu średnio 70,69 lat życia. Ten sam Kowalski w roku 2003 mając 35 lat doturla się do wieku 72,34 i ani minuty dłużej, natomiast dane z roku 2008 dla pana Jana – 40 latka – są jeszcze bardziej optymistyczne - 73,42 lata.Przez 10 lat wiek tej samej osoby wydłużono statystycznie o prawie 3 lata. Można? Można. Chce się żyć. Gdy Jan Kowalski przekroczy statystycznie wiek biblijnego Lamecha będziemy mieć kolejną reformę. Nasz rząd znowu zreformuje… cyferki.
Ciekaw jestem, czy obecni włodarze III RP biorą pod uwagę: nadumieralność mężczyzn, czy choćby zbyt niską dzietność i inne takie tam. I nie chodzi tu o zmienną matematyczną podstawianą do „wzoru Tuska”, ale o konkretny problem do rozwiązania.
Komentarze
Pokaż komentarze