Bzyczy bzyg znad Bzury zbzikowane bzdury, bzyczy bzdury, bzdurstwa bzdurzy i nad Bzurą w bzach bajdurzy, bzyczy bzdury, bzdurnie bzyka, bo zbzikował i ma bzika!
/Cytat z portalu wikiquote.org/
Jakże szczęśliwy jestem żyjąc w kraju prawdy. A jak nieszczęśliwi muszą być ludzie nie zdający sobie z tego sprawy. W mojej ojczyźnie uczciwi urzędnicy partii rządzącej sumiennie wykonują swoje obowiązki. To już nawet nie ludzie, to chodzące instytucje - omnibusy. A wyselekcjonowani z nich ministrowie rzuceni przez premiera - dotkniętego boskim geniuszem - sami stają się jeszcze lepsi, silniejsi i mądrzejsi. W końcu obcowanie z absolutem do czegoś zobowiązuje. Sukcesy, sukcesy.... Co decyzja to sukces. Sukcesy w kraju, sukcesy zagranicą. Aura geniuszu i ciężkiej pracy, jaką roztacza nasz przywódca rozlała się po Polsce od gór do morza, od Bugu po Odrę. Jest tak wielka, że swym zasięgiem objęła ostatnio tereny Białorusi.
A to, co ostatnio przeżyliśmy na Stadionie Narodowym powinno napawać nas wielkim optymizmem. Może jeszcze nie wszyscy o tym wiedzą, ale tam właśnie rozstrzygnęły się losy Kaczyńskiego. Nastąpił tam jego polityczny koniec. Kibice, nie-kibole, zaskoczyli podłego i plugawego prezesa PIS i zaśpiewali hymn narodowy, a nie Mazurka Kaczyńskiego. Tym samym oddali cześć prezesowi, ale rady ministrów. Każde dobre zagranie polskich piłkarzy nagradzane było oklaskami, a zaraz potem oklaski powtarzano z dedykacją dla premiera, aby przepiękny uśmiech nie gasł nigdy na jego twarzy. Każde buczenie i gwizdy adresowane były do Jarosława Kaczyńskiego, nie do Ronaldo (oby przepiękny uśmiech nie gasł nigdy na jego twarzy – przyp. autora).
Wynik? – inny być nie mógł. Obie drużyny chciały uczcić wielkiego ojca narodu, a ponieważ w skrócie nazwy kierowanej przez niego partii jest już jedno zero, postanowili grać na bezbramkowy remis. Każda ze stron dała po zerze. Brawooo...
Święto narodowe panowało nie tylko na warszawskiej arenie, ale w całym przeszczęśliwym kraju. Przed telewizorami zasiadła reszta Polaków, która nie dostała się na stadion. Transmisje oglądano w nie byle jakich telewizorach. Dzięki zakupowi plazm, LCD, LED-ów o przekątnej co najmniej 40 cali ludzie mieli okazję zobaczyć w wysokiej rozdzielczości samego premiera i ministrę sportu. I jeszcze ta świadomość, że nabyty płaski telewizor napędza koniunkturę i wypycha PKB do góry….
W tym czasie nikczemni zawistnicy spod znaku Zaremby, Wróbla, Wildsteina, Pospieszalskiego, Ziemkiewicza, Karnowskiego, Lisickiego, Sakiewicza, Lichockiej i Rydzyka urządzili sobie zawody curlingowe na A2. Oczywiście weszli na teren budowy z pochodniami, tupiąc przy tym niemiłosiernie. Skutkiem tego popękał asfalt i mamy kolejne opóźnienia w budowie, nie zawinione przez ministra Nowaka, oczywiście. Ale nic to.
Rozpoczyna się w Polsce złoty wieki, jakże piękny, bo bez Kaczyńskiego, którego wszędzie było pełno. To namieszał w rozkładach jazdy pociągów, to w liście leków refundowanych. A te jego rozbiegane oczka.... zdają się mówić - co tam rządowi znowu zmalować? Koniec już tego…
Nareszcie ludziom żyje się lepiej, a perspektywy są nad wyraz optymistyczne. Ponieważ trudno to sobie wyobrazić, stworzono dla ludu wskaźniki wzrostu gospodarczego, które są zawsze większe od przewidywanych. Pniemy się i pnijmy się wyżej jeszcze.
Już za 100 dni zaprezentujemy światu nasze tanie stadiony, przejezdne autostrady, punktualne i czyste pociągi oraz dumne i monumentalne dworce kolejowe.
A później doprowadzimy do ekstazy pana Van Rompuy’a pokazując mu do ilu lat można pracować w Polsce. Program pilotażowy w tej materii ruszył kilka lat temu obejmując osoby po 85 roku życia. Pewien dziarski i przesympatyczny staruszek chce pracować w administracji rządowej do 95 roku życia. Potem laba i zasłużona emeryturka na Hawajach.
Zadziwiona Europa dojść do siebie nie może. A tu jeszcze druga kadencja przed nami. Prowadź nas premierze, prowadź.
Komentarze
Pokaż komentarze