Ziemkiewicza dialektyka cepa

 Rafał Ziemkiewicz ze swobodą antysalonowca rozprawia się z mitem, iż wojna jest zła.

A nieprawda „rzecze piórem antysalonowym” autor bestsellerów endeckich na łamach „Do Rzeczy”. Jak się wezmą za łby Kozaki z Tatarzynami, to jest Ruskie z Ukraińcami, to my powinniśmy dopingować, aby jak najdłużej się wyrzynali.

Póki rosyjski imperializm z ukraińskim nacjonalizmem angażuje się o ponad tysiąc kilometrów od naszej granicy to działa na naszą korzyść. Hurra! Rzezajcie się.

Z dialektyką nowoczesnego endeka Ziemkiewicz przywołuje inny przykład, jak to „ Pol­ska zu­peł­nie od­pu­ści­ła sobie sta­ra­nia o prze­strze­ga­nie w przy­pad­ku miesz­ka­ją­cych na Li­twie Po­la­ków” standardów mniejszości.

Co ma piernik do wiatraka, co ma Litwin do Ukraińca? A właśnie, że ma: „pol­ska mniej­szość na Li­twie jest jaw­nie szy­ka­no­wa­na, a w po­li­ty­ce za­gra­nicz­nej Litwy trud­no do­strzec ja­ki­kol­wiek prze­jaw wdzięcz­no­ści za wie­lo­let­nie pol­skie nad­ska­ki­wa­nie”.

Nie ma Litwa Krymu, ale ma Wilno. Wystarczy na sam początek rejon solecznicki. Nikt jeszcze nie wpadł na pomysł referendum? No, wiecie. A ze dwóch separatystów tam się nie znajdzie? Jeżeli nie, to Ziemkiewicz zrobi nabór w Warszawie.

Ziemkiewicz wyprzedza swoją epokę, bo oto zapowiada: „przyjdzie nam kiedyś współpracować z Rosją przeciwko najbliższym wschodnim sąsiadom, jeśli staną się nam wrodzy”.

Po Wilnie powinniśmy upomnieć się wreszcie o Lwów.

Powiało Dmowskim, Hallerem. Zachwiało Ziemkiewicza myślami nowoczesnego endeka, których subtelność dialektyczna może być porównana do dialektyki cepa.