I po Tusku

 Donald Tusk złożył dymisję. Pierwszy polityk w historii Polski, który nie został odwołany kartką wyborczą.

Odchodzi, bo awansował. W historii Polski nikt tak wysoko nie zaszedł.

To do diabła – kim ten Tusk jest? Za trafną ilustrację sprawowania urzędu uważam rysunek Henryka Sawki.

Wałęsa obalił komunę,

Mazowiecki zbudował kapitalizm,

Kwaśniewski wprowadził do NATO,

Miller podpisał traktat uniowy,

a taki Tusk spija śmietankę.

Wymowa rysunku jest ironiczna, ale jest dobrą charakterystyką Tuska. W każdym tym czynie miał swój udział. Ale przede wszystkim nic nie zepsuł. Nic.

No, prawie nic. Wszyscy jego poprzednicy mogą pochwalić się powyższymi czynami, ale oprócz tego mają sporo za paznokciami.

Tuska nawet nie obaliła katastrofa smoleńska. Każdego polityka w Polsce by obaliła.

Nie obalił go kryzys gospodarczy, który potrafił powstrzymać – za dużą cenę. Widocznie tak miało być.

Jeżeli sobie przypomnimy, co na Radach Gabinetowych na początku kryzysu europejskiego proponował Lech Kaczyński (za poduszczeniem brata swego Jarosława), tym bardziej należy docenić Tuska. Wtedy bylibyśmy czerwoną wyspą kryzysu.

Tusk zostawia nas jednak z Kaczyńskim. Politykiem, który faktycznie nie rządził – bo ten rok to żadne rządy, które były właśnie spijaniem owej śmietanki prosperity – a i tak w parcianym stylu.

Tusk nas zostawia z Ewą Kopacz. Jaka ona jest? Nie mogliśmy zanadto się przekonać, bo za Tuska Tusk wszystkich przyćmiewał. Taki był szeroki, absorbujący, w jego cieniu nikt nie mógł przebić się do światła.

Wchodzimy w okres po Tusku. Oby nie była to smuta. Brak jego pozwoli rozkwitnąć innym.

Tak patrzmy. Tak powiedzą ci, którzy potrafią zwyciężać. Nawet Kaczyński zdobywszy władzę, wszystkiego nie zepsuje.

Coś się kończy, aby coś lepszego miało szanse zaistnieć.