Jest Abraham ojcem wierzących, bo chociaż sam grzeszny, jego wiara i tak przewyższa naszą. Nie jest też uparty jak my, widać w jego życiu że uczy się Boga, którego nauczyć się nie jest łatwo.
Wyruszył i dotarł do obiecanej mu ziemi. Ale głód spowodował, że udać się musiał do Egiptu. Tam jeszcze nietrudno było zauważyć brak ufności Bogu - niby wierzy, że z niego będzie potomstwo obiecane mu przez Boga, ale ze strachu przed utratą własnego życia oddaje faraonowi żonę swoją...
Inczej jest, kiedy znów wraca do obiecanej mu ziemi. Musiał niezłą lekcję otrzymać przez fakt, że oddana faraonowi żona została uratowana przez Boga samego - skoro teraz, kiedy powstaje nieporozumienie między Lotem i Abrahamem, ten ostatni nie walczy już o swoje, ale pozwala krewnemu wybrać sobie ziemię, jaką ten zechce.
Dodajmy, że to Lot powinien być posłuszny swemu wujowi. Jednak zachęcony przez niego, wybiera Lot - a kieruje się w tym naturalnym, ludzkim rozeznaniem, które potem okaże się zgubne w skutki (Sodoma zostanie zniszczona) - ziemię z pozoru najlepszą. Abraham nie podnosi głowy - w przecieiwństwie do bratanka, który uniósłszy głowę szukał najlepszej dla siebie ziemi, patriarcha czeka, aż Bóg podniesie jego głowę.
I rzeczywiście Bóg to czyni, pokazując Abrahamowi obiecaną ziemię, a tym samym potwierdzając jego prawo do niej. Ojciec wiary słyszy znów Boże błogosławieństwo.
Jest Abraham ojcem wierzących, bo chociaż sam grzeszny, jego wiara i tak przewyższa naszą. Iluż to z nas zachowa pokój serca, kiedy zewnętrzne okoliczności wydają się przeczyć temu, co odczytaliśmy jako nasze powołanie?
Kto pierwszy podniesie głowę?
Sławomir Zatwardnicki
Komentarze
Pokaż komentarze (5)