Dzień 8: Nowe kwestie ekumeniczne – propozycja Następcy Piotra

Benedykt XVI w czasie spotkania ekumenicznego w kościele Świętej Trójcy w Warszawie zwrócił uwagę na dwie kwestie.

„Pierwsza dotyczy spraw związanych z posługą charytatywną Kościołów (...) Z uznaniem stwierdzam, że we wspólnocie Kościoła katolickiego i w innych Kościołach oraz Wspólnotach kościelnych pojawiły się nowe, liczne formy działalności charytatywnej, odrodziły się dawne (...) Są to formy, które często łączą ewangelizację z dziełami miłosierdzia (...) można tę zasadę pomocy charytatywnej odnieść także do ekumenicznej wspólnoty uczniów Chrystusa dążących do pełnej jedności”.

Ojciec Święty wyraża życzenie, aby świadectwo caritas uwiarygodniało głoszenie Chrystusa, a jednocześnie zbliżało podzielonych chrześcijan. Jest to wezwanie do praktycznego zaangażowania wynikającego z miłości, którego bodźcem mogą stać się potrzeby lokalne oczekujące konkretnego typu pomocy (akcje charytatywne, hospicja, centra dla uzależnionych, świetlice dla ubogich itp.).

„Druga kwestia (...) dotyczy życia małżeńskiego i rodzinnego (...) W dzisiejszym świecie (...) coraz częściej na założenie rodziny decydują się młodzi ludzie wywodzący się z różnych tradycji, religii, różnych wyznań chrześcijańskich (...) jest to decyzja trudna, niosąca różnego rodzaju ryzyko (...) Może jednak – właśnie dzięki tworzeniu w szerszej skali ekumenicznego dialogu jedności – taka decyzja zapoczątkuje w praktyce swego rodzaju laboratorium jedności. Potrzebne są jednak do tego wzajemna życzliwość, zrozumienie i dojrzałość w wierze obu stron, jak i wspólnot, z których się wywodzą”.

Z jednej strony eksperyment małżeństw mieszanych stanowi „laboratorium jedności”, a doświadczenie w nim zdobyte można przeszczepić na grunt szerszej współpracy ekumenicznej. Jest to więc zachęta do spotykania się z takimi rodzinami i uczenia się na podstawie przykładu ich życia budowania jedności pomiędzy członkami różnych wyznań chrześcijańskich.

Z drugiej strony pojawiające się w takim małżeńskim mikroekumenizmie problemy aż proszą się o pomoc ze strony duszpasterzy, która musi być wypracowana nie tylko w czasie spotkań indywidualnych z członkiem „mojego” Kościoła, ale także w ramach wspólnych spotkań małżonków oraz pasterzy obu wyznań. Takie spotkania byłyby okazją „ekumenicznego nawrócenia” i punktem wyjścia dla sprawy makroekumenizmu.

Sławomir Zatwardnicki

 

Jest to fragment tekstu, który ukazał się wstyczniowo-lutowymwydaniu „Biblioteki Kaznodziejskiej”.