Parys jest jak Winnetou

Nie chodzi mi rzecz oczywista o Jana Parysa, byłego ministra obrony, ale o Parysa z Iliady, który porwał Helenę Menelaosowi. Otóż Parys ów w świetle odnalezionych przeze mnie tekstów zaczął wyraźnie przypominać znanego wszystkim wodza Apaczów imieniem Winnetou. Jeśli ktoś nie pamięta jak kończy się książka Karola Maya chętnie przypomnę. Oto w jakichś krzakach nad rzeką dogorywa postrzelony kilkoma kulami Winnetou, nad nim pochyla się Old Shatterhand, który jak wiadomo ma na imię Charles. Winnetou szepce zbielałymi usty; Winnetou jest chrześcijaninem, bądź zdrów. Po czym odchodzi w krainę wiecznych łowów, a przyjaciel jego roni łzy nad ciałem.

Identycznie, w świetle odnalezionych przeze mnie i mojego przewodnika tekstów miała się sprawa z Parysem. Przeczytajcie sami. Tekst ma ładnych kilka setek lat i poprzedzony jest zdaniem wstępnem:

Parys, broniąc się Menelausowi a vpadaiąc, zawoła:

IEsus Marya, bądz przy mnie!

Iużci sieką ciało moie na mnie

Dlatego mało was prossę, poczekaycie

A wyspowiadać mi się daycie

Przyd teraz, prze miły bog, miły kapłanie

Niżci mi się moy żywot złamie.

Jasno więc widać z powyższego, że plotki jakoby chrześcijaństwo liczyło zaledwie 2000 lat pozostają tylko plotkami. Sam Parys zaś, nie dość, że w ostatniej godzinie wzywa księdza to jeszcze czyni się tym samym bohaterem bliskim bardzo naszym czasom, bohaterem literatury popularnej i lubianej. Jest jak Winnetou. Wierzcie mi, Londyn to wspaniałe miasto i można tu znaleźć mnóstwo inspiracji. Kto i kiedy napisał ów tekst o Parysie, a także skąd on pochodzi, będzie zagadką na dzień dzisiejszy. Latinitas z oczywistych względów nie bierze udziału w konkursie, za konszachty i szukanie u niej pomocy grozi zawodnikom dożywotnia dyskwalifikacja. Miłej zabawy.