Klawe życie na Kanarach – dramat w 3 aktach.

Skąd taki tytuł? Ano w 1999 roku reklamy dot. reformy emerytalnej obiecywały przyszłym emerytom, że 1, 2 i 3 filar zapewni  dostanie życie na starość.

Akt 1.
Rok 1999 - głęboka strukturalna reforma systemu emerytalnego miała zapewnić zrównoważenie finansów ZUS, system miał być samo wystarczający i bezpieczny.
Twórcy nazwali ten system "Bezpieczeństwo dzięki różnorodności".

Aktorzy/ Autorzy reformy emerytalnej
Aleksander Kwaśniewski – prezydent
Jerzy Buzek – premier
Leszek Balcerowicz – wicepremier i minister finansów
Jacek Rostowski - 1997–2001 kierował Radą Makroekonomiczną w Ministerstwie Finansów.
Longin Komołowski minister pracy i polityki socjalnej
Donald Tusk – wicemarszałek senatu

Akt 2
Rok 2011 – po 12 latach okazało się, że system emerytalny nie jest jednak samo wystarczający, ZUS nadal nie ma zrównoważonych finansów, zadłużenie tylko w bankach komercyjnych przekroczył  ponad 2 mld PLN. Receptą na uzdrowienie finansów ZUS według Rostowskiego, Fedak i Tuska jest przejecie składki z OFE

Akt 3
Rok 2012 – okazuje się, że system nadal jest niewydolny. Według Tuska i Rostowskiego cudownym rozwiązaniem tym razem będzie wydłużenie obowiązku pracy do 67. roku życia.
Na scenie pojawiają się nowi aktorzy: prezydent Komorowski i prezydentowa Komorowska.

Beneficjent reformy emerytalnej: Ryszard Krauze, informatyzacja ZUS niewątpliwie przyczyniła się, że w 2008 roku znalazł się w rankingu Miliarderów Świata miesięcznika Forbes na 897 miejscu z majątkiem szacowanym na 1,3 mld dolarów.

Z dreszczykiem emocji czekam na kolejne akty tego dramatu.