Jan Ptaszyn Wróblewski opowiadał kiedyś w jednej ze swoich audycji „Trzy kwadranse jazzu” jak to pojechał z zespołem do NRD. Tam zastali wesołe miasteczko, gdzie między innymi znalazły się, te małe samochodziki, którymi jeździ się, żeby nawzajem się zderzać. A Niemcy jak to Niemcy, jeździli powoli i dookoła, w idealnym porządku.
Stereotyp? Tak. Sprawdził się? Tak. Zabawne? Tak. Dlaczego wszędzie, w środkach masowego przekazu, w Klanie i od pierwszej klasy w szkole, wszyscy nam mówią jak to stereotypy są złe, paskudne, niesprawiedliwe i gorszy od nich jest tylko eurosceptyzm?
Nie biorą się z nikąd. Narody i grupy społeczne musiały bardzo długo na nie pracować i to niesprawiedliwe, że pozbawia się ich dorobku. Oczywiście jasne, że nikogo nie można pochopnie osądzać, ale jak zobaczycie araba w wypchanej kurtce to zaczniecie uciekać i czasem może uratować wam to życie. To” czasem” właśnie powoduje, że tworzenie stereotypów ciągle siedzi głęboko w naszych mózgach. Daje poczucie bezpieczeństwa.
Ale pomyślałem sobie, nie dam się. Dlaczego moje uprzedzenie wobec gitarzystów o lewicowych poglądach na gospodarkę i – o zgrozo! – wegetarianów, ma powodować, że skreślę człowieka? Dlatego zaufałem jednemu i przyjąłem go na współlokatora, w moim mieszkaniu. Po czym ten, po miesiącu się wyprowadził, zapłacił część pieniędzy i powiedział, że rachunków nie zapłaci, bo ciężko musi pracować na pieniądze, a ja na studiach dziennych siedzę na tyłku i nic nie robie. Nie musi mi nic więcej płacić, bo umawialiśmy się ustnie i nie mam niczego na piśmie, więc i tak robi mi łaskę, że coś dał. Po czym szybko uciekł ze swoimi rzeczami, zanim zdążyłem cokolwiek zrobić.
Koniec! Jak będę przyjmował kolejną osobę to każe mu na wejściu zjeść schabowego! I Zagryźć kiełbaskami!
Macie moje słowo!
Komentarze
Pokaż komentarze