A w stolycy „elektrycy” (Electric Light Orcherstra)

Znajomi wyciągnęli mnie na koncert rockowy. Trochę nie moja bajka, lata całe nie byłem na takiej imprezie, ostatnio bodaj na Bobie Geldofie. Sam pomysł słuchania tego typu muzyki w krzesełkach, a nie tańczenia jej, uznaję za dość egzotyczny. Grupę Electric Light Orcherstra kojarzę z młodości ledwo-ledwo. Do wczoraj byłem w stanie przyporządkować jej zaledwie dwie piosenki. Piękną Telephone line, którą zapomniał napisać McCartney, Duch zesłał ją więc „elektrykom” i „Ticket to the moon” – niczego sobie balladkę. Wczoraj okazało się jednak, że znam znacznie więcej ich utworów, nic dziwnego, wystarczy przecież włączyć radio.  

Jak było? Fajnie. Panowie grać potrafią, zagrali więc z zawodową precyzją swoje greatest hits i nawet chwilami udawali, że to ich bawi. Nadzwyczajne, bo gdy się gra w kółko to samo; po raz dwusetny, a może dwutysięczny, to profesjonalizmem jest już sama umiejętność powstrzymania torsji. Pewnie dlatego koncert trwał zaledwie godzinę, potem krótki bisik i do widzenia… Obecny skład zespołu nazywa się „ELO Six Former Members”, co jeśli nie jest wierutnym łgarstwem, to przynajmniej – jak to było w skeczu o chińskim restauratorze (?) – „chłytem małketingowym”, jako że najstarszy stażem członek – podobny do diabełka skrzypek Mike Kamiński, przyłączył się do zespołu dopiero w trakcie pracy nad jego trzecim albumem a kolejny, który obecnie jest drugim  keyboardzistą, jeszcze później. Z sześciu rzekomych „dawnych członków”, to jedyni, którzy grali w „prawdziwym” ELO. Ktoś tam ponoć zagrał jeszcze w ELO II. Nie szkodzi, panowie zagrali, co trzeba. Publika szalała. Było, jak być powinno. Pewnie moje wnuki – jeśli się ich doczekam – pójdą sobie na ELO VI albo ELO „potomkowie ojców założycieli” , wysłuchają tego samego i też się będą dobrze bawić, bo rock’n’roll is king, w dodatku nieśmiertelny.

Reasumując, z koncertu jestem zadowolony, może z wyjątkiem nagłośnienia, o którego jakość nikt się nie zatroszczył. Mam wrażenie, że mikrofony wokalistów były po prostu źle podłączone, bo  wydawanie odgłosów przypominających sztuczną szczękę obijającą w pustej szklance nie jest  chyba klasycznym trikiem wokalistów rockowych, a zupełnie płaski dźwięk sześciu instrumentów… Zresztą, nie znam się, nie wiem, pewnie się czepiam, jak to stara mantyka. Mój sąsiad stwierdził; „najważniejsze, że elektrycy” i z pewnością miał rację.