Wdzięczność i suwerenność

 

 

Opinie, że jesteśmy krajem niesuwerennym, jakąś kolonią albo kondominium, przyjmowane są przez media i większość obywateli nieżyczliwie. Z drugiej strony jednak mamy na to liczne dowody w obowiązujących nas aktach prawnych. W efekcie spotykamy się z takimi problemami jak ten opisany w dzisiejszym serwisie Wirtualnej Polski:

„Rosyjski rząd nie zgadza się na usunięcie Pomnika Wdzięczności dla Armii Radzieckiej w Szczecinie

Organizacje patriotyczne domagają się usunięcia pomnika w Szczecinie, podobnie jak w wielu innych miastach Polski. Władze Szczecina wyraziły poparcie tego stanowiska i w czerwcu przesłały do rady[Rady Ochrony Pamięci Walk i Męczeństwa] wniosek o zlikwidowanie pomnika. Jednak Ministerstwo Obrony Narodowej Federacji Rosyjskiej nie wyraziło na to zgody.”

Dalsza część notatki jest równie zdumiewająca, zapowiada mianowicie, jak to patriotyczni Szczecinianie, za pośrednictwem wspomnianej Rady, będą się odwoływać od tej decyzji do tego samego rosyjskiego Ministerstwa.

Pomnik ku czci i pomnik nagrobny (płytę grobową i krzyż też nazywany pomnikiem), to zupełnie różne obiekty. Jednak synonimiczne nazwy powodują zamieszanie w dokumentach prawnych a czasem mylą się, nawet panu prezydentowi Komorowskiemu. W przypadku szczecińskim mówimy o pomniku wdzięczności, a więc jakiekolwiek konsultacje ze stroną rosyjską w kwestii rozebrania kilkunastometrowego obelisku w ogóle nie powinny mieć miejsca.

Międzynarodowe konsultacje są potrzebne, tam gdzie są obce groby. Jednak pomysł, ze to Rosjanie mają decydować czy jesteśmy im wdzięczni i w jakiej formie chcemy tę domniemaną wdzięczność wyrażać, a także co ma stać na naszej ziemi, jest wynikiem mentalności niewolniczej. Ktoś, jak przypuszczam, podpisał wadliwe porozumienie z Rosjanami, w efekcie którego nie możemy racjonalnie gospodarować centrami naszych miast. Rosja, zwłaszcza w obecnym klimacie politycznym, nie zmieni w tym dokumencie ani przecinka, a my przecież także mamy na jej terenie swoje cmentarze i nie chcemy by były dewastowane.

Groby musimy szanować, niezależnie od porozumnień i paktów; własne, sojusznicze a nawet najeźdźcze. Przenoszenie ich z centrów i osiedli na cmentarze, czyli w miejsca dla nich odpowiednie, jeśli jest czynione właściwie, nie ubliża poległym i nie jest objawem braku szacunku. Tak jest w normalnych okolicznościach, gdy jednak atmosfera między krajami jest daleka od przyjaźni, warto decydować się nawet na półśrodki. Trudno zatem, zostawmy na razie groby żołnierskie tam gdzie są, dbajmy o nie, i nie pozwólmy niszczyć, ale elementy wystroju plastyczno-ideologicznego, wszystkie te „statuje”, neoegipskie i neosumeryjskie obeliski górujące nad rynkami miasteczek, a zwłaszcza hołdownicze napisy, niezgodne z prawdą historyczną, możemy spokojnie usunąć z naszego pejzażu. Zróbmy to tak by nikt nie mógł nam zarzucić braku szacunku dla poległych. Zwłaszcza ktoś, kto sam zupełnie nie dbał o żołnierskie pochówki na swojej ziemi (kości z II wojny bieleją tam po lasach do dziś), ktoś kto zamarznięte zwłoki wykorzystywał jako podkłady kolejowe, a inwalidów wojennych, swoich bohaterów, ulokował w łagrach, żeby nie żebrali na ulicach.