11 obserwujących
60 notek
218k odsłon
4990 odsłon

Powrót Urbanowszczyzny

Wykop Skomentuj87

Wrzesień 2019, warszawski klub Iskra, impreza Urban Party. Na scenie pojawia się były rzecznik komunistycznej junty wojskowej Jerzy Urban. Zgromadzona młodzież wrzeszczy „Urban. Urban” a z głośników płynie religijna pieśń „Barka” w wersji techno.

Ten opis nie jest fantasmagorią lecz przekazem stanu faktycznego. Wielu komentatorów – i to nie tylko o poglądach konserwatywnych - po opisaniu tej imprezy zastanawiało się, jak to możliwe, że Jerzy Urban - człowiek tak wyprany z wszelkich zasad, z tak paskudna przeszłością, gromadzi wokół siebie młodych ludzi? By znaleźć odpowiedzi na to pytanie, wystarczy prześledzić karierę Jerzego Urbana i środowisko, w którym funkcjonował. A także profile w mediach społecznościowych tygodnika „NIE” Jerzego Urbana. Są one wypełnione agresywną, antychrześcijańską retoryką, negowaniem wartości, prymitywnymi treściami i obsceniczną narracją. Dla Urbana nie ma żadnej świętości poza Jaruzelskim i Kiszczakiem – nigdy nie odważył się z nich szydzić, podobnie jak z komunizmu. Jego poglądy trafiły do części młodego pokolenia, które kompletnie nie wie i nie rozumie czym był komunizm i jakie niebezpieczeństwo kryje się za skrajną lewicą.

Nie „dzbany” lecz elektorat

„Urban Party? Impreza dzbanów” - napisał na Twitterze Jacek Gądek, dziennikarz gazety.pl, po tym, gdy impreza w klubie „Iskra” zaczęła być szeroko komentowana w mediach. Te „dzbany” ( dla niewtajemniczonych – młodzieżowe słowo roku 2018 obrazujące „intelektualną ułomność osoby nazywanej dzbanem”) to nie przypadkowi ludzie lecz elektorat głosujący głównie na lewicę, któremu odpowiadają poziom i poglądu Urbana. A także lewica ze swoimi hasłami, z którą nierozerwalnie jest związany Jerzy Urban od momentu, gdy swój talent literacki postanowił poświęcić wspieraniu czerwonej zarazy.

Przekaz, który serwuje Urban jest niezmienny od lat: nie ma różnicy pomiędzy „czarnymi”( czyli osobami duchownymi) a „czerwonymi” ( czyli ludźmi, którzy byli związani z komunizmem lub odwołują się do komunistycznych poglądów). Od samego początku istnienia „Nie” chodziło o ugruntowanie przekazu „nie ma żadnej różnicy, i jedni i drudzy są tacy sami” Czyli łajdakami, bo wiadomo było, co ze soba przyniósł komunizm i sowiecka okupacja.

Epatowanie obrazoburczymi treściami przyciąga część młodego elektoratu – głównie tych , którzy negują chrześcijańskie wartości i utożsamiają się z przekazem rewolucji francuskiej. To właśnie jest elektorat lewicy, która z impetem powróciła do sejmu, zdobywając dwucyfrowy wynik. W łamach sejmowych, po latach przerwy ponownie znaleźli się akolici Urbana m.in. Andrzej Rozenek, zastępca redaktora naczelnego „Nie” ; uczestnik w spotkań Klubu Wałdajskiego, komentator prokremlowskiego „Sputnika”. Rozenek nie zapomniał o swoim mentorze – na jego profilu w mediach społecznościowych jest obecny tygodnik Urbana; nie brakuje także odwołań do komunistycznych służb specjalnych. Tuż przed wyborami Rozenek szczególne podziękowania złożył gen. Markowi Dukaczewskiemu, funkcjonariuszowi wojskowej bezpieki czyli Zarządu II Sztabu Generalnego a następnie Wojskowych Służb Informacyjnych. Wyrazy wdzięczności dotyczyły rekomendacji, której Dukaczewski udzielił Rozenkowi.

Cień służb

To, że Andrzej Rozenek jako poseł lewicy będzie reprezentantem dawnych służb, jest niemal pewne. Nie po to deklarował, że będzie walczył o przywrócenie „niesłusznie odebranych emerytur” by teraz odwrócić się od dawnych funkcjonariuszy SB, którzy na niego postawili. Warto przy tym przypomnieć publikacje, które ukazywały się w tygodniku „Nie” autorstwa Rozenka, które powstały po tym, jak obecny poseł kontaktował się z WSI a przede wszystkim z Markiem Dukaczewskim. Miał nawet postawiony zarzut, który został umorzony po tym, jak do władzy doszła Platforma Obywatelska.

Komunistyczne służby były obecne w otoczeniu Urbana nie tylko w PRL, ale także w III RP. Istotna rolę w tej konfiguracji odegrał Hipolit Starszak, uczestnik kursu specjalnego w Wyższej Szkole KGB w Moskwie, szef Biura śledczego MSW, udziałowiec spółki URMA, wydawcy tygodnik „Nie”Niektóre teksty, które ukazywały się w tygodniku Jerzego Urbana sprawiały wrażenie, że wprost powstały z inspiracji służb; uderzały nie tylko w przeciwników politycznych, ale także były orężem w walkach frakcyjnych na lewicy.

Nie tylko „Nie” korzystał z informacji pochodzących ze służb – czerpała z nich także żona Jerzego Urbana. Małgorzata Daniszewska wydawała pismo „Zły”, w które epatowało okrucieństwem; ukazywały się w nim dokładne opisy i zdjęcia szczególnie drastycznych spraw kryminalnych. Pismo zniknęło z rynku w przeciwieństwie do tygodnika „Nie”, który tracąc w segmencie sprzedaży gazet skoncentrował się na ofensywie w Internecie. Te wszystkie działania służyły jednemu: zbudowanie nowego elektoratu na swoje

Wykop Skomentuj87
Ciekawi nas Twoje zdanie! Napisz notkę Zgłoś nadużycie

Więcej na ten temat

Salon24 news

Co o tym sądzisz?

Inne tematy w dziale Kultura