1966 (historia MŚ w Piłce Nożnej) odcinek 6

1966 (historia MŚ w Piłce Nożnej) odcinek 6

Eliminacje

Zacznijmy od eliminacji, do których zgłoszono 74 reprezentacje z czterech Konfederacji geograficznych. Brazylia, jako obrońca Pucharu Rimeta i Anglia, jako gospodarz, kwalifikowały się bez eliminacji, o pozostałe czternaście miejsc trzeba było walczyć w eliminacjach grupowych, zorganizowanych przez Konfederacje według klucza geograficznego. Już wcześniej ustalił się ów klucz, według którego przydzielano liczbę miejsc w finałach.

UEFA, czyli Konfederacji europejskiej przyznawano największą liczbę miejsc. Kierowano się przy tym zarówno jakością futbolu europejskiego, jak również liczbą federacji narodowych naszego kontynentu. Do World Cup w Anglii wystartowało do fazy eliminacyjnej 31 reprezentacji z naszego kontynentu oraz Turcja i Izrael, geograficznie lezące poza Europą. Szczególnie jeśli chodzi o tę drugą reprezentację, była to jedna z pierwszych pozasportowych decyzji FIFA, jednak podyktowana raczej praktycznymi względami. Po prostu większość Federacji azjatyckich, do których geograficznie był przynależny Izrael, w imię solidarności ze Światem Arabskim bojkotowała również rozgrywki sportowe z tym państwem.

Ja skupiać się będę od tej pory na występach w fazie eliminacji UEFA do Mundiali reprezentacji Polski. Do turnieju w Anglii oczywiście nie byliśmy rozstawieni i wpadliśmy na zawsze silnych Włochów, Szkotów i słabą wtedy Finlandię. Już wtedy denerwujące było dla naszych kibiców to, ze Orły potrafiły wznieść się na szczyty swych aktualnych możliwości w grze przeciw teoretycznie silniejszemu przeciwnikowi, jak było w przypadku meczu ze Szkotami w Glasgow, wygranego przez Polaków 2 – 1, by potem przegrać z „kelnerami” z Finlandii w Helsinkach 0 – 2. Jeśli dodamy do tego straszliwy łomot jaki zaliczyliśmy od Włochów na zakończenie eliminacji w Mediolanie (1 - 6), to tylko machnąć ręką i pożegnać się z marzeniami o grze w finałach. Na otarcie łez był zaskakujący remis w Liverpoolu, uzyskany w meczu towarzyskim z przyszłymi Mistrzami Świata Anglikami (1 -1) tuz przed turniejem finałowym. I jak tu nie być wściekłym?

Druga zona kwalifikacyjna, która jest równorzędną jeśli chodzi o poziom piłkarstwa, to oczywiście Konfederacja CONMEBOL, czyli Ameryki Południowej. Tak było wtedy i tak jest do tej pory.

W eliminacjach do Mistrzostw Świata w Piłce Nożnej 1966 strefy CONMEBOL wzięło udział 9 drużyn, które zostały podzielone na 3 grupy. zwycięzcy grup awansowali do finałów. Oprócz dyskusyjnego zdobywcy trzeciego miejsca w 1962 roku Chile, swoje grupy eliminacyjne wygrały zdecydowanie Urugwaj i wracająca na areny światowe Argentyna (pierwszy wicemistrz świata z 1930 roku).

Z pozostałych dwóch zon awansowały prawie etatowy finalista Meksyk z CONCACAF (Ameryka Północna i Centralna) i ze strefy AFC (Azji) późniejszy „czarny koń” finałów w Anglii – Korea Północna.

Turniej finałowy

VIII Mistrzostwa Świata w Piłce Nożnej 1966 zostały rozegrane w Anglii w dniach 11-30 lipca. Po raz pierwszy przedstawiono maskotkę mistrzostw. Maskotka ta przedstawia lwa grającego w piłkę nożną ubranego w koszulkę z flagą Wielkiej Brytanii. Nadano mu imię World Cup Willie. Od tej pory każdy organizator Mistrzostw Świata prezentuje własną maskotkę.

Mecze rozgrywano na ośmiu legendarnych już stadionach:

w Londynie na nieistniejącym już dzisiaj White City Stadium (początkowo The Great Stadium), który był wzniesiony specjalnie na Letnie Igrzyska Olimpijskie 1908. Swoje mecze rozgrywał na nim zespół Queens Park Rangers (w latach 1931–1933 oraz 1962–1963). Jego pojemność wynosiła 93 000. Został zburzony w 1985 roku, a w jego miejsce powstały budynki BBC.

Goodison Park, który jest stadionem FC Liverpool

Hillsborough Stadium – stadion piłkarski w Sheffield. Na tym obiekcie swoje mecze rozgrywa klub piłkarski Sheffield Wednesday. Stadion został oddany do użytku 2 września 1899. Wiaze się z nim pozniejsza wielka tragedia. 15 kwietnia 1989 roku 96 fanów Liverpool poniosło śmierć w wyniku stratowania, podczas półfinału Pucharu Anglii. Wydarzenie to określane jest jako Tragedia na Hillsborough. Od tamtej katastrofy zaostrzono normy bezpieczeństwa likwidując jednocześnie trybuny z miejscami stojącymi. W obrębie stadionu znajduje się tablica pamiątkowa poświęcona ofiarom tego tragicznego wydarzenia. Lecz to całkiem inna historia..

Na nieistniejącym już Roker Park - dawnym stadionie znajdującym się w mieście Sunderland. Swoje mecze rozgrywał na nim zespół Sunderland A.F.C. (w latach 1898-1997). Jego pojemność wynosiła 30 000. Został zburzony w 1997 roku.

Villa Park, w Birmingham stadionie angielskiej drużyny piłkarskiej Aston Villa, o pojemności 42 000 widzów.

Old Trafford, stadionie Manchesteru United, zwyczajowo zwanym Teatrem Marzeń, wtedy o pojemności 66 000 widzów.

Ayresome Park, nieistniejącym już stadionie w mieście Middlesbrough. Swoje mecze rozgrywał na nim zespół Middlesbrough F.C. (w latach 1903-1995). Jego pojemność wynosiła 54 000. Został zburzony w 1997 roku.

Stadion Wembley (Old Wembley), nieistniejącym już stadionie piłkarskim w dzielnicy Wembley w Londynie. Stary stadion Wembley (o pojemności 98 000 miejsc) był jednym z najsłynniejszych i najbardziej znanych stadionów piłkarskich na świecie. Został otwarty oficjalnie 28 kwietnia 1923, przez króla Jerzego V. W 2003 został wyburzony, a w jego miejsce zbudowano nowy stadion.

Na tych stadionach, w obecności 1 635 000 widzów rozegrano 32 spotkania turnieju finałowego, w których strzelono 89 bramek (2,78 na mecz).

Faza grupowa