Niezależnie od tego, czy Jarosław Kaczyński wystartuje w wyborach prezydenckich, te rozegrają się pomiędzy Bronisławem Komorowski, a kandydatem Prawa i Sprawiedliwości. Jest to tak oczywiste, że trudno oczekiwać, by w szanse własnego wybrańca wierzył ktokolwiek w Polskim Stronnictwie Ludowym czy Sojuszu Lewicy Demokratycznej.
W przypadku Polskiego Stronnictwa Ludowego sprawa jest prosta.
Wiadomo, że tradycyjnie chodzi tylko o zaakcentowanie swojej obecności i pozycji na scenie politycznej oraz pokazanie, że Waldemar Pawlak słusznie cieszy się sławą niezatapialnego.
Teoretycznie inaczej przedstawia się sytuacja Sojuszu.
Ten uchodził dotąd za partię silniejszą, mogącą wystawić kandydata mającego przynajmniej minimalne szanse wejście do drugiej tury. W tym roku jednak także partia Napieralskiego musi skupić się wyłącznie na przekonaniu społeczeństwa, że jeszcze PRLolska nie zginęła, skoro udaje nam się wystawić kogoś sensownego. Będzie to zatem tylko gest, a nie realna walka o Pałac Prezydencki.
Z wyżej wymienionych powodów uważam, że świadomy swoich "szans" Sojusz, wystawi kandydata wspierającego Bronisława Komorowskiego już od pierwszej tury. Przekonuje mnie o tym dodatkowo kuriozalność wysuwanych propozycji - zarówno Siwca, Kalisza, jak i Napieralskiego.
O jakichkolwiek szansach tego pierwszego nie warto w ogóle wspominać; Kalisz jest może sympatyczny i lubiany, ale to za mało na przyciągnięcie wyborców; a Napieralski…Kto w ogóle kojarzy Napieralskiego?
Szkoda zresztą gdybać.
Już niedługo przekonamy się, kogo namaściła lewica. Niezależnie jednak od wyników tego wyboru, upieram się, że będzie to od samego początku, a nie jak można by przypuszczać dopiero od drugiej tury, z premedytacją przeznaczony do odstrzału „członek drużyny Komorowskiego”.
Komentarze
Pokaż komentarze (5)