Patologia władzy i systemu w państwie Duopolu < Mentzen

Prywatyzacja zysków i upaństwowienie kosztów - oto patologia.

W przytoczonym nagraniu Sławomir Mentzen krytykuje obecny system opieki zdrowotnej w Polsce (wskazując m.in. na brak kontroli nad wydatkami ze strony NFZ, upolitycznienie szpitali oraz sztuczne urzędowe wyceny procedur). Jako alternatywę i sposoby naprawy systemu proponuje kilka kierunkowych rozwiązań:

Rozbicie monopolu NFZ i wprowadzenie konkurencji [21:30]:

Proponuje likwidację centralnego monopolu państwowego płatnika poprzez decentralizację. Wzorem rozwiązań m.in. z Niemiec, Holandii czy Szwajcarii, obywatele mogliby wybierać spośród konkurujących ze sobą funduszy ubezpieczeń zdrowotnych (kas chorych). Składka zdrowotna pacjenta trafiałaby do wybranej przez niego ubezpieczalni, która oferowałaby najlepsze warunki. Obowiązywałby przy tym jednolity i gwarantowany koszyk świadczeń, a ubezpieczyciele nie mogliby dyskryminować nikogo ze względu na stan zdrowia.

Odpolitycznienie szpitali [22:58]:

Postuluje odsunięcie polityków i samorządów od bezpośredniego zarządzania placówkami medycznymi. Jako pozytywny model wskazuje m.in. partnerstwo publiczno-prawne (przywołując przykład szpitala w Żywcu), gdzie prywatny podmiot zarządza placówką na jasnych, komercyjnych zasadach i posiada kontrakt z NFZ, co w jego ocenie zapewnia większą efektywność i czystość procedur.

Odejście od urzędowego ustalania cen [14:28]:

Sprzeciwia się odgórnemu wycenianiu świadczeń i zabiegów medycznych przez państwowych urzędników, co porównuje do mechanizmów z czasów PRL. Według niego ceny i wyceny procedur powinny być ustalane rynkowo na linii szpital – ubezpieczalnia, co wymusiłoby realną kontrolę kosztów i zapobiegło patologicznym dysproporcjom w zarobkach lekarzy poszczególnych specjalizacji.

Indywidualne Konto Pacjenta (IKP) [23:34]:

Proponuje, aby część odprowadzanej składki zdrowotnej była odkładana na indywidualne subkonto każdego obywatela. Środki te byłyby oprocentowane (np. inwestowane w obligacje państwowe) i mogłyby być swobodnie oraz bez podatku Belki wykorzystywane przez pacjenta na zakup leków lub prywatnych usług medycznych – zwłaszcza na starość. Do konta mogliby dopłacać także pracodawcy.

Deregulacja i zniesienie fikcyjnych norm [24:30]:

Wskazuje na potrzebę uproszczenia przepisów i likwidację sztywnych, biurokratycznych wymogów (np. dotyczących minimalnej obsady lekarskiej na dyżurach), które w jego opinii często zmuszają dyrekcje do wykazywania fikcyjnej obecności lekarzy w dokumentach i generują sztuczne licytowanie stawek godzinowych.

Pełna jawność wydatków (Odwrócony KSeF) [26:07]:

Postuluje całkowitą transparentność finansów publicznych w placówkach medycznych. Każdy wydatek jednostki publicznej – w tym faktury wystawiane przez lekarzy czy spółki medyczne – powinien być jawny i dostępny dla każdego obywatela przez internet, co pozwoliłoby na społeczną kontrolę marnotrawienia środków.