W dzisiejszym "Dzienniku" prof. Marcin Król przy okazji diagnozy sytuacji Platformy Obywatelskiej, po raz kolejny stawia tezę o dużej różnicy strukturalnej między elektoratami dwóch największych partii politycznych. Znów możemy przeczytać porównanie zbioru ludzi, którym po transformacji ustrojowej się nie powiodło (rzekomy elektorat PiS) z tymi, którym się powiodło (rzekomy elektorat PO). Ponownie pada twierdzenie, że ta różnica jest prawdziwą przyczyną rozbieżności między największą partią rządzącą, a opozycyjną.
Zaskakujące, jak – wydawałoby się – łatwe do zauważenia zjawiska czasami umykają nawet autorytetom z dziedziny nauk społecznych. Pisałem o tym w skrypcie swojego opracowania, który wkleiłem na tym blogu jako post pod tytułem "Młodzież konserwatywna vs. 'pokolenie Bravo'". Wydawałoby sie, że dotyczy on wyłącznie sytuacji sprzed kilku lat. Proponuję więc prześledzenie kilku artykułów i wywiadów o kadrach PiS, które w mediach nikną w cieniu pp. Gosiewskich i Kuchcińskich... Przegląd taki daje znacznie „twardsze” dane, niż spekulacje na temat domniemanej struktury elektoratów. Skupmy się na osobach, które są najwyżej: Paweł Zalewski (bardzo dobry wywiad dla "Dziennika"), Paweł Kowal, Joachim Brudziński. Całe zjawisko dobrze ilustruje tekst o "złotym dziecku PiS" z „Gazety Wyborczej”.
Oczywiście jest to tylko kilka osób, jednak biorąc pod uwagę zajmowane przez nie stanowiska oraz przedsięwzięcia powierzane im przez J. Kaczyńskiego, trudno zjawisko takie zignorować. W tym miejscu nasuwa się pytanie: czy jest możliwa sytuacja, że jakaś partia przyciąga tego typu ludzi wyłacznie jako organizacja polityczna, a nie przyciąga jako gracz sceny aspirujący do pozyskania mandatu wyborców? Szczerze wątpię. Niezależnie od oczywistej kwestii, jaką jest istnienie części elektoratu związanej toruńską rozgłośnią – dużym nieporozumieniem jest takie etykietowanie zwolenników Prawa i Sprawiedliwości, by uzasadnić „taktyczny sojusz z SLD” przepaścią cywilizacyjną. Być może z perspektywy skrajnych przeciwników rządzącej partii, stwarzanie opozycji „moher vs. wykształciuchy” jest funkcjonalnie jakoś uzasadnione – w efekcie musi jednak prowadzić do nieskuteczności w „walce” z PiS. Oczywiście, fajnie się czuć „lepszym” i „oświeconym”, protekcjonalnie zbywając konkurencję tekstami o „gomułkowszczyźnie” i zacofaniu. Jeżeli jednak kieruje się je w kierunku takich ludzi, jak ww. oraz ich elektoratu, w którym podobne osoby stanowią znacznie większą część, niż się przypuszcza (zwykle się w ogóle nie przypuszcza – słynne teorie o „przesunięciu się” elektoratu PiS w kierunku LPR), w efekcie ląduje się tak, jak PO po kampaniach 2005, czyli w zderzeniu ze starymi-inaczej Adamem Bielanem i Michałem Kamińskim.
Czytając kolejne diagnozy dotyczące polskiej sceny politycznej pisane z pozycji sympatyzujących z, nominalnymi moim zdaniem, liberałami – dziwię się tylko, że
takie newsy, jak ten nie zwracają niczyjej uwagi. Interesujące w nich jest wszystko: sprawa, w której młodzi zabierają głos, ich determinacja, sojusznicy, wola nowego szefostwa lokalnego PiS-u, by ludzi takich nie tracić na stałe oraz... absolutne milczenie młodzieżówek partii zwanych „liberalnymi” w sprawach takich, jak zacytowana wyżej, dotycząca swoją drogą... Torunia.
Czy przypadkiem tak podkreślana "brutalizacja polityki" nie jest w dużej mierze efektem błędnego opisu sytuacji na scenie?
PS Dymisja R. Sikorskiego została przyjęta. Cenię tego polityka, jako kolejnego przedstawiciela "nowej prawicy", jednak dziwi mnie trochę cała histeria wywołana faktem, że urzędujący premier na strategicznym stanowisku chce mieć osobę z przekonaniem realizującą rządowe koncepcje systemowe (np. w sprawie likwidacji WSI). Kontrowersje nie są nowe, powtarzają się wciąż te same motywy - dlatego zdecydowałem się nie pisać 101 notki w S24 na ten temat ;).
Szkoda trochę, że były szef MON nie może zająć fotela minister Fotygi...
Inne tematy w dziale Polityka
