dr Przemysław Sieradzan
Leszek Sykulski
Do motywów przewodnich obecnych w myśli eurazjatystów klasycznych należy przekonanie o konieczności reform politycznych przy jednoczesnym zachowaniu tradycji, w tym także tradycji duchowych. Po drugie – podkreślanie przekonania, że Rosja stanowi unikalną, samoistną cywilizację, nie należącą ani do Europy, ani do Azji. Po trzecie – uznawanie, że Rosja w dziedzinie modelu państwowości jest dziedziczką zarówno Bizancjum, jak i Złotej Ordy – mówi w rozmowie z dr Przemysławem Sieradzanem i Leszkiem Sykulskim dziennikarz i redaktor naczelny czasopisma „Geopolitika” oraz portalu Geopolitica.ru Leonid Sawin.
Przemysław Sieradzan, Leszek Sykulski: Czym dziś jest eurazjatyzm? Czym różni się ten współczesny od klasycznego eurazjatyzmu przedwojennego? W jakim stopniu neoeurazjatyści są kontynuatorami myśli Piotra Sawickiego i Mikołaja Trubieckiego, w jakim – Lwa Gumilowa, a w jakim ich myśl ma charakter oryginalny? Jakie miejsce eurazjatyzm zajmuje wśród współczesnych szkół geopolitycznych w Federacji Rosyjskiej?
Leonid Sawin: Można wskazać na kilka motywów przewodnich obecnych w myśli eurazjatystów klasycznych – należy do nich przekonanie o konieczności reform politycznych przy jednoczesnym zachowaniu tradycji, w tym także tradycji duchowych (za ten aspekt ruch był krytykowany przez bolszewików). Po drugie – podkreślanie przekonania, że Rosja stanowi unikalną, samoistną cywilizację, nie należącą ani do Europy, ani do Azji, która, choć ma określone kontury geograficzne, nie ma granic wyznaczonych przez czynniki etniczne, religijne czy językowe. Po trzecie – uznawanie, że Rosja w dziedzinie modelu państwowości jest dziedziczką zarówno Bizancjum, jak i Złotej Ordy. Po czwarte – priorytet idei nad techniką (w szerokim tego słowa znaczeniu) i gospodarką, co Trubiecki opisywał pojęciem „ideokracja”. Gumilow organicznie uzupełnił ten program koncepcjami komplementarności (tzn. braterstwa narodów Eurazji opartego na głębokich podstawach kulturowych i duchowych, a nie na pragmatycznych interesach, jak w przypadku Europy), pasjonarności i etnogenezy. Współczesny neoeurazjatyzm dokonał reinterpretacji niektórych tez eurazjatyzmu klasycznego, biorąc poprawkę na zmianę historycznych punktów odniesienia, nowe materiały badawcze i opracowania naukowe. Klasyczny materiał uzupełniony został oryginalnymi materiałami autorów zachodnich, związanych z rozmaitymi kierunkami intelektualnymi: narodowym bolszewizmem, poststrukturalizmem, pewnymi elementami filozofii postmodernistycznej. Jako że twórca neoeurazjatyzmu w Rosji profesor Aleksander Dugin dał początek także szkole geopolitycznej w naszym państwie, toteż dzisiejszy ruch eurazjatycki zajmuje czołowe miejsce nie tylko w Rosji, ale także za jej granicami. Należy przy tym zauważyć, że formuje się pokolenie kontynuatorów myśli Dugina, do których należy moja skromna osoba.
Więcej: http://www.geopolityka.org/wywiady/1228-renesans-eurazjatyzmu
Komentarze
Pokaż komentarze